„Pięć Nocy w Rytmie Strachu”

Zwrotka 1]

Noc zapada, światła gasną,

Zegar tyka, znów tu jestem sam.

Między ścianami coś szura i chichocze,

Za kurtyną ktoś patrzy, ktoś ma plan.

Bo w Freddy’s nic nie śpi,

Kiedy mrok wkrada się drzwiami.

Metalowy bas i zimne spojrzenia –

To jazz o duchach za ścianami.

Pięć nocy, pięć rytmów strachu,

Gram na nerwach, jak na starym pianie.

Zegar w kącie sypie godzinę,

Foxi na korytarzu śpiewa fałszem cień.

Chica już gwiżdże jazz na półce,

A Bonnie tańczy, aż rozchodzi się tlen.

Bo w Freddy’s nikt nie milczy,

Każdy duch ma swój dźwięk i plan.

Z pluszowych snów powstała scena,

Gdzie gra się grozę na żywych strunach.

Pięć nocy, pięć wersów mroku,

Improwizacja bez końca – ot, nasz stan.

Golden Freddy w cieniu śmieje się cicho,

Nie musisz krzyczeć – on i tak już wie…

Czy to sen, czy tylko złudne echo?

Nie uciekniesz – grasz w to solo jak ja kiedyś, w tle.

Więc pij ten jazz jak kawę czarną,

Bez cukru, bez światła, bez snu.

Pięć nocy… pięć dusz zagubionych,

I tylko ty – na końcu, bez tchu.