Yokluğun içimde, hep bir boşluk var
Adını sayıklarken düşlerim ağlar
Küçük bir el beklerdi yanında duracak
Ama sen hep uzak, hep uzak
Gece yarısı odama sessiz girdin mi hiç?
Sözlerin rüzgar, yokluğun derin bir çizik
Küçük kalbim soruyor hâlâ: “Neden yoksun?”
Gölgen düşer bazen, ama sıcaklığın yok
Arkadaşlar anlatır, babaları sarar onları
Ben ise aynada kendi gözyaşlarımı bulurum
Oynamayı, gülmeyi, güveni senle öğrenmek isterdim
Ama eksik bir parça var, hep eksik bir parça
Bir gün gelir mi bilmem, ellerin tutar mı ellerimi
Bir umut ışığı belki, kaybolan yıllarımın içinde
Yokluğun içimde, hep bir boşluk var
Adını sayıklarken düşlerim ağlar
Küçük bir el beklerdi yanında duracak
Ama sen hep uzak, hep uzak