COM

Budzik jak wystrzał — reset świadomości, brak reakcji na bodziec, brak mocy

W głowie mam glitch’e — pęknięte projekcje, percepcje jak pliki bez nocy

Wersy jak kroplówka — podaję sens w dawkach, lecz ciało odrzuca transmisję

Bo każdy impuls to konflikt na łączach — jakby mi neuron odcinał emisję

Oddycham ciężko — jakbym miał w płucach nie tlen, tylko kurz i napięcie

Każdy mój ruch to walka z oporem — jak sprint w betonie, bez szans na odbicie

Niewidzialny ciężar — kompresja na klatce, jak backup emocji w crashu

Na twarzy mam spokój, w środku implozję — rozsypka bez świadków i fleszy

Zamykam oczy — obrazy jak błyski, migawki bez sensu i ramy

Jakbym miał w głowie archiwum katastrof — odtwarzam je nocą bez planu

I niby żyję — lecz czuję jak echo, co krąży po pustym kanale

CIĘŻKIE OBRAŻENIA MÓZGU — diagnoza bez słów, zapisane w sygnale

CIĘŻKIE OBRAŻENIA MÓZGU — nie czuję, czy żyję, czy tylko symuluję

CIĘŻKIE OBRAŻENIA MÓZGU — mój system się sypie, a ja go rebootuję

Krok w przód, dwa w tył — jak bug w trajektorii ruchu

Czy to jeszcze ja… czy tylko szum w uszach bez słuchu?

Myśli jak szrapnel — rozrywają ciszę na segmenty znaczeń i strachu

Każdy odłamek to pytanie bez odpowiedzi — krążące po martwym układzie bez tlenu i dachu

Mam w sobie ciśnienie — jak silnik na granicy tłoków i spalania bez smaru

Ale nie jadę do przodu — kręcę się w miejscu jak winyl zacięty w replayu koszmaru

Słowa jak ostrza — kaleczą mi język, gdy próbuję mówić o sensie

Bo każde zdanie to walka z chaosem — jak składanie świata po wielkiej sekwencji

W lustrze widzę kogoś, kto zna moje ruchy, ale nie zna intencji

Jak NPC w mojej historii — odgrywam rolę bez własnej kadencji

Mam wersy jak ładunki — detonuję ciszę, ale cisza wraca jak echo

I nawet gdy krzyczę, to słyszę w środku tylko: „już po co?”

CIĘŻKIE OBRAŻENIA MÓZGU — nie czuję, czy żyję, czy tylko symuluję

CIĘŻKIE OBRAŻENIA MÓZGU — mój system się sypie, a ja go rebootuję

Krok w przód, dwa w tył — jak bug w trajektorii ruchu

Czy to jeszcze ja… czy tylko szum w uszach bez słuchu?

Sekcja zwłok marzeń — rozcinam ambicje na części pierwsze i wtórne

Analiza porażek — mam w sobie archiwum błędów, co wraca jak update’y ponure

Flow jak defibrylator — próbuję wskrzesić puls w linijkach i wersach

Ale serce bije nierówno — jak beat bez metrum, rozjebany w kontekstach

Mam w sobie determinację — jak iskra w próżni, co nie chce zgasnąć

Choć wokół mam ciemność — i myśli jak sępy, co krążą, by resztki rozszarpać

Zbieram się z gruzu — składam znaczenia jak puzzle bez wzoru i ramki

Każdy mój wers to próba rekonstrukcji — po bitwie bez flagi i bramki

I może to wszystko to tylko projekcja — umysł w stanie obronnym przed sobą

Ale jeśli to prawda — to czemu wciąż walczę, zamiast po prostu być obok?

CIĘŻKIE OBRAŻENIA MÓZGU — nie czuję, czy żyję, czy tylko symuluję

CIĘŻKIE OBRAŻENIA MÓZGU — mój system się sypie, a ja go rebootuję

Krok w przód, dwa w tył — jak bug w trajektorii ruchu

Czy to jeszcze ja…