Litong lito

Isip kong litong-lito,

Puso ko’y gulong-gulo.

Pag ika’y dumaan sa harap ko,

Parang time na nagso-slow mo.

Kabang-kaba sa presensya mo,

Parang exam na di ko kabisado.

Pero kahit simpleng “Hi” lang galing sa’yo,

Pakiramdam ko, buo na ang araw ko.

Natutulala sa ngiti mong banayad,

Parang langit na bumaba’t dumaan.

Di ko na alam kung anong sagot,

Sa bawat tanong ng pusong nanlalambot.

Natatameme na naman ako,

Walang masabi—tulala sa’yo.

Utak ko'y wala nang iba,

Puro pangalan mo na lang talaga.

Gusto kitang kausapin ng totoo,

Yung walang kaba, ‘yung deretso.

Pero bakit ba sa tuwing lalapit ka,

Ako'y nauutal, na para bang bata?

Kahit sa chat, ilang beses binubura,

Yung mensahe ko na "Kamusta ka?"

Ayoko kasing mukhang assuming,

Kahit obvious na, ako'y umiibig—at umaamin.

Bakit ba ganito ang puso ko?

Kapag nandyan ka nagugulo.

Sa dinami-rami ng puwedeng mahalin,

Bakit ikaw pa—'yung di puwedeng maging akin. .