Isang Mundo Isang Kaibigan

Gumuguhit tayo sa mapa ng hangganan,

Nagtatayo ng pader, ‘di nagkakaunawaan.

Ngunit sa puso, pare-pareho lang,

Iba man ang watawat, iisa ang damdamin at daang tinatahak.

Puwede bang bago mag-away,

Mag-usap muna, huwag sabay-sabay

Mag-apoy, magalit, magbanta —

Dahil mas maliwanag ang ilaw ng kapayapaan kaysa giyera.

Maging magkaibigan, hindi magkaaway,

Magtayo ng tulay sa bawat bangin at lumbay.

Pagod na ang mundo sa sigaw ng digmaan,

Pawiin natin sa halakhak at kapayapaan.

Walang galit, kamay ay iabot—

Isang mundo, isang pag-ibig, isang kaibigang lubos.

Konting tiwala, konting habag,

Puwedeng magbago ang ating landas.

Walang batang dapat lumaki sa takot,

Gawing malinaw ang bukas na may paglingap.

Ang watawat ay puwedeng iwagayway,

Nang may dangal at pakikipagkaisa.

Tinig na iba-iba, puso’y nagkakaisa,

Isang panalangin: kapayapaan sana.

Maging magkaibigan, hindi magkaaway,

Pagtapat ang salita, puso’y alalay.

Pagod na ang mundo sa sugat ng kahapon,

Ngayon ang simula ng bagong panahon.

Walang sindak, walang dahilan—

Isang mundo, isang kaibigan.

Walang katahimikan sa katahimikang takot,

Ihanda na ang kanta ng pag-ibig at pag-unlad.

Tama na ang luha’t pagkasira—

Gawin nating alaala.

Maging magkaibigan, hindi magkaaway,

Sumulat ng awit na walang alanganin.

Sama-sama tayong lalakad sa landas,

Hawak-kamay sa bawat hakbang at lunas.

Isang mundo, isang pag-ibig—

Isang kaibigang tunay na matatag.