อะไรก็ผิดไปหมดในสายตาทุกคน

มองตัวเองในกระจกก็ยังไม่เข้าใจ

ทำไมทุกคำที่พูดมันดูแย่ไป

เดินไปทางไหนก็มีแต่สายตา

ที่คอยตัดสินเหมือนฉันทำพลาดอีกแล้ว

แค่หายใจยังดูผิดที่ผิดทาง

จะยิ้มหรือเศร้าก็กลายเป็นเรื่องราว

เหนื่อยจะอธิบายให้ใครเขาเข้าใจ

ว่าแท้จริงแล้วฉันเป็นแบบไหน

อะไรก็ผิดไปหมดในสายตาทุกคน

แค่ฉันเป็นฉันก็เหมือนทำให้ใครลำบากใจ

จะพูดเท่าไรก็เหมือนยิ่งโดนผลักไกลออกไป

ถ้าฉันหายไปเลยจะง่ายกว่าไหม

ในสายตาทุกคนที่ไม่เคยเห็นฉันจริงๆ

ลองเปลี่ยนทรงผมเปลี่ยนวิธีการเดิน

เปลี่ยนคำพูดเปลี่ยนรอยยิ้มที่เผลอเชื่อเกิน

แต่ยิ่งพยายามกลับยิ่งดูไม่ใช่

กลายเป็นตัวปลอมที่ฉันเองยังรับไม่ไหว

อยากถามว่าฉันต้องดีแค่ไหน

ต้องกลายเป็นใครถึงจะไม่ถูกรำคาญ

หรือเพราะว่าฉันเกิดมาแค่ผิดเวลา

ถึงหาที่ให้ยืนแทบไม่ได้

อะไรก็ผิดไปหมดในสายตาทุกคน

แค่ฉันเป็นฉันก็เหมือนทำให้ใครลำบากใจ

จะพูดเท่าไรก็เหมือนยิ่งโดนผลักไกลออกไป

ถ้าฉันหายไปเลยจะง่ายกว่าไหม

ในสายตาทุกคนที่ไม่เคยเห็นฉันจริงๆ

สักวันหนึ่งถ้ามีใครมองลึกกว่านี้

อาจจะเห็นรอยแผลที่ฉันซ่อนไว้ข้างใน (เงียบเสมอ)

ถ้ามีเพียงหนึ่งคนยอมรับตัวฉันแบบนี้

คงไม่ต้องฝืนเป็นใครอีกแล้ว

อะไรก็ผิดไปหมดในสายตาทุกคน

แต่ฉันจะลองกอดตัวเองให้อุ่นขึ้นกว่าวันก่อน

ไม่ว่าตัวฉันจะดูแย่แค่ไหนในสายตาใคร

อย่างน้อยขอเชื่อว่าฉันยังมีความหมาย

ถึงจะผิดในสายตาทุกคน

แต่ขอถูกในหัวใจของตัวฉันเอง (สักที)