น้ำตาและกำยาน

รอยยิ้มในรูปเก่า เหมือนพระอาทิตย์อัสดง

ความทรงจำในขี้เถ้า แตกเป็นดาวริมน้ำ

เธอพนมมือบอก "เลิกกัน"

แสงสีส้มของพระ ตกแล้ว...

นับลูกประคำร้อยแปด

แต่บทสวดติดคอร้อนแรง

พระเจ้าไม่รับคืน

ความหวังของคนอกหัก

ฝนตกนานไป หรือน้ำยายมพรางความจริง?

ให้ฉันทุกชาติ

ยังได้กลิ่นกำยานจากแขนเธอ

กราบพระพันองค์

น้ำตาร้อนยิ่งกว่า relics

"ทำไมคำว่ารัก เขียนในสมุดบุญ

แต่มีแค่บทสุดท้าย?"

คนในตลาดผลักฉัน เหมือนหุ่นเชิดที่ขาดสาย

ความหวานของข้าวเหนียว กลับเปรี้ยวในอก

เพลงเก่าในแผงลอย

ทุกเพลงมีแต่เธอ หัวเราะฉัน...

ขอโทษนะ นาคในแม่น้ำเจ้าพระยาโกหก

บอกว่ากลืนเกล็ดงู จะลืมแสงจันทร์—

แต่คลื่นจากเธอหันหลัง

ยังสั่นอยู่ในกระดูกฉัน...

ฝนตกนานไป หรือน้ำยายมพรางความจริง?

ให้ฉันทุกชาติ

ยังได้กลิ่นกำยานจากแขนเธอ

กราบพระพันองค์

น้ำตาร้อนยิ่งกว่า relics

"ทำไมคำว่ารัก เขียนในสมุดบุญ

แต่มีแค่บทสุดท้าย?"

ฝนตกนานไป หรือน้ำยายมพรางความจริง?

ให้ฉันทุกชาติ

ยังได้กลิ่นกำยานจากแขนเธอ

กราบพระพันองค์

น้ำตาร้อนยิ่งกว่า relics

"ทำไมคำว่ารัก เขียนในสมุดบุญ

แต่มีแค่บทสุดท้าย?"

รอจนเสียงระฆังวัด

เคาะหัวใจให้กลวงเปล่า

บางทีชาติหน้า

ฉันจะใช้ความเจ็บปวด—

แกะสลักพระที่ไม่ร้องไห้

---