Hija që nuk flet

Strofa 1

Në fillim ishte pyetje,

një “pse” i thënë butë,

si dritare gjysmëhapur

në një mbrëmje pa erë.

Pastaj u bë sy që vëzhgon,

orë që s’pushon kurrë,

dashuria u lodh

duke dhënë prova

për çdo frymë.

Pre-Refreni

Nuk të tradhtova kurrë,

por ti s’më besove as sot,

dhe fjala “ne” u bë e rëndë

si një derë që s’hapet dot.

Refreni 2x

Xhelozia s’të vret menjëherë,

ajo të mëson të dyshosh,

të puthësh me frikë,

të qeshësh me sy mbyllur.

Dashuria e vërtetë

nuk largohet me zhurmë,

ajo ikën ngadalë

kur s’ka më vend për besim.

Strofa 2

Ti më deshe si pronë,

jo si njeri që zgjedh,

doje zemrën time të lidhur

me çelësat e frikës tënde.

Çdo miqësi u bë faj,

çdo buzëqeshje, gjyq,

dhe unë fillova

të humbas veten

Pre-Refreni

Më pyet pse jam ftohur,

por si të digjem prapë,

kur çdo hap i imi

numërohet si gabim?

Refreni 2x

Xhelozia s’të vret menjëherë,

ajo të zbraz ngadalë,

ta kthen dashurinë në detyrim

dhe ëndrrën në kontroll.

Dashuria e vërtetë

ka nevojë për ajër e dritë,

jo për zinxhirë të padukshëm

që quhen “kujdes”.

Strofa

Nëse do më kishe besuar,

do të isha ende këtu,

jo duke u justifikuar,

por duke të dashur lirshëm.

Sepse zemra nuk ikën nga dashuria,

ajo ikën nga frika.

Refreni 2x

Xhelozia s’të vret menjëherë,

por vret atë që mund të ishim,

dhe kur e kupton gabimin,

dashuria është bërë kujtim.

Mos e ruaj dashurinë me dyshim,

se ajo s’është armik,

ajo jeton vetëm aty

ku besimi merr frymë.