Niewyspanie wagarowanie

Kolejny poranek budzik znów dzwoni

Czuję się jakbym była w agonii

W agonii w agonii jakbym była

Nie chcę go słyszeć niech w końcu przestanie

Idę dalej spać idę spać sobie dalej

Dopiero zamknęłam zamknęłam przecież powieki

Chce jeszcze spać spać błogo przez wieki

I nie obchodzi mnie pierwsza w pracy zmiana

Ma noc była ciężka i nieprzespana

I włącza się włącza kolejna drzemka

Nie chcę jej słyszeć jestem jak z drewna

Niech w końcu ucichnie bo szlag mnie strzeli

Niech w końcu przestanie do jasnej cholery

Bo jestem we własnej teraz jestem fazie

We własnym półśnie i własnej ekstazie

Noc nie przespaną zarwaną miałam

Spać tylko chcę o tym teraz marzę

W tym moim śnie będę wytrwała

Będę będę wytrwała będę

Wiem że podnieść się teraz powinnam

Bo praca to życie co na mnie czeka

Lecz wycia budzika tak ciągle unikam

Praca nie zając może poczekać

Może może poczekać

Niech do mnie dzwonią pytają co ze mną

Ich trudy pójdą pójdą dziś na daremno

Bo nie przemawia dziś za mną praca

Mój sen mi umysł będzie wzbogacać

Mój sen sen sen mój umysł

Będzie będzie mi wzbogacać będzie

Może i narażę się w pracy szefowi

Może i będzie do mnie później dzwonić

Lecz niech się dzieje co ma się dziać

W mym błogim śnie teraz chcę trwać

Chcę teraz trwać chcę chcę trwać

A kiedy będę już dobrze wyspana

Tak wypoczęta i tak zrelaksowana

Oddzwonię do niego

Co ma być niech będzie

Jutro do pracy znowu popędzę

Popędzę popędzę do pracy popędzę

Lecz teraz chcę spać chcę tylko spać

Niech budzik przestanie mi w końcu grać

Zamykam mieszkanie na cztery spusty

To będzie mój dzień Mój dzień rozpusty

Będzie będzie mój dzień

Mój dzień rozpusty rozpusty dzień

Dzień z błogim snem i moim wolnym

Z Dniem mym na luzie tym dniem frywolnym

Tym dniem frywolnym frywolnym dniem dniem

Bo nieraz wagary każdemu się należą

Noc miałam zarwaną

Choć w pracy nie uwierzą

Nie nie nie nie uwierzą nie uwierzą nie

Jednak gdy ciało nie współgra z myślami

Nie możesz się podnieść ni ruszyć nogami

Gdy w łóżku się czujesz dziwnie splątany

To Niemoc dopada i nagłe zwątpienie

Zapadasz znów w sen choć budzik szaleje

Zapadasz zapadasz w sen

Choć budzik budzik szaleje

Szaleje szaleje

I wiem że podnieść się powinnam

Bo praca to życie co na mnie czeka

Lecz wycia budzika ciągle unikam

Praca nie zając może poczekać

Nie zając nie zając nie nie nie

Może może poczekać

Niech do mnie dzwonią pytają co ze mną

Ich trudy pójdą pójdą dziś na daremno

Bo nie przemawia dziś za mną praca

Mój sen mi umysł będzie wzbogacać

Mój sen sen mój sen

Będzie umysł mi będzie wzbogacać będzie

Bo nieraz iść trzeba też na wagary

Gdy nastrój jest ponury i jakby szary

Gdy niewyspanie człowieka dopada

Gdy jego twarz jest dziwnie blada

Jego twarz jest Jest Dziwnie dziwnie

dziwnie blada jest

I gdy twa ręka budzik wyłącza

By tak nie dzwonił W sen się nie wtrącał

By tak nie dzwonił nie nie nie dzwonił

W twój sen się nie wtrącał

Dziś w mym wagarowaniu nie będzie końca

Nie nie nie nie będzie nie będzie końca

będę w nim trwać do zachodu słońca