Rozważania od białego rana

Ociągam dziś się trochę choć sama nie wiem dlaczego, za oknem świeci słońce, do dnia woła następnego

Chyba najwyższa pora się obudzić

Śniadanie zjeść iść w drogę

Bo nie ma sensu dalej się trudzić

Zawracać sobie czymś ciągle głowę

Może i nie będzie lekko

Może trudności spotkam po drodze

Lecz nie oznacza to wcale

Że będzie jeszcze jeszcze gorzej

Nie nie nie nie oznacza

Obecny stan przestał mi odpowiadać

Te ciągłe - bycie w nim i bycie

Pytania sobie samej zadawać

A przyznam...

jest ich tyle że aż ich nie zliczę

Może lepiej będzie jednak

Opuścić ten stan dziwnego niebycia

Wyjść z niego światu się pokazać

Wyjść z tej próżni ciszy i ukrycia

Może to stan nieważkości któremu na chwilę się poddałam

Może jak wypiję kawę będę twardo po ziemi stąpała

Będę będę twardo po ziemi stąpała

Chyba już najwyższy jest czas

Obrać w tym życiu inny szlak

Może będzie lepszy a może nie

Cóż...Kto wie?

To ciągłe moje dylematy i rozważania

Dziś w nich siedzę przy kawie

Od samego białego rana

I krążą mi one w głowie i krążą

I tak świdrują mój mózg i świdrują

I ciągle w nim tak drążą

Drążą drążą i krążą

I może w końcu odpuszczą

Gdzieś pójdą gdzieś podążą

Zostawią w mej pamięci

Dróg trochę niezbadanych

Tych szlaków do których chcę iść

Przeze mnie jeszcze niezbadanych

Nie nie nie niezbadanych

Nieraz gdy na coś spojrzę

Mam dziwne deżawi

Dopada mnie wrażenie

A może to też złudzenie...

Czy to nie moje sny?

Te same twarze ulice

Ten sam budynek przede mną

Mych myśli wtedy nie zliczę

Jak myślą razem ze mną

Może to jednak nie złudzenie

Ani też żaden przypadek

Może to dawne moje wcielenie

I dawne sny tak teraz blade

Bo wciąż mi się wydaje że dłużej jakoś żyję

Że to nie pierwsze wcielenie gdy z własnymi myślami się biję tak z myślami się ciągle biję

Dziwny jest ten mój stan

Z euforii w zadumę popada

Po czym tak płynnie z wiatrem

W szaleństwo się przeradza

A może to nie szaleństwo

Może jednak nie zwariowałam

Może to moje królestwo

I w nim siebie koronowałam

Bo przecież można być panią

Na swoich własnych włościach

Być swoją własną poddaną

Opływać w posiadłościach

I nie są to żadne wille ni żadne lokaty na koncie

Lecz w spokój ubrane odbicie

Swobodnie sobie po świecie chodzące

A teraz, cóż...niech się dzieje co chce

Niech patrzą się na mnie jak chcą

Ja swoje dobrze dobrze wiem

Uwierzyłam swojemu sercu i snom

Uwierzyłam sercu sercu i snom

Bo w tym szaleństwie własnym

Jest mądrość pewna schowana

Bądź dziwna w sobie dla innych

Dla siebie - prawdziwa i poznana

Niech myślą że oszalałaś

Niech patrzą się wilkiem na ciebie

Ty swoje życie wygrałaś

Za czyimś życiem nie biegniesz

Nie nie nie nie biegniesz

Nie biegniesz

I może to być nawet stan

Ten stan całkowitej nieważkości

Lecz Nie potrzebuje reanimacji

Ni transfuzji własnej godności

Bo w szaleństwie w szaleństwie tym moim

Spokój i cisza panuje

W nim sobie tak ciągle pływam

W nim sobie też nurkuję

Z nim swój świat wciąż odkrywam

Z nim się doskonale doskonale czuję

Czuję czuję się doskonale

W tym moim stanie tak się czuję

Doskonale