KRGD

Sa bawat umaga, susi ang hawak,

Makina ang gising, tropa ang lakas.

Hindi mahalaga kung saan ang punta,

Basta magkakasama, sapat na dahilan na.

Sa likod ng ngiti, may pagod at bigat,

Pero sa kalsada, lahat ay nawawala agad.

Sa bawat liko, kwento ang dala,

Sa bawat takbo, samahan ang tumitibay pa.

Chorus

Kahit saan mapadpad, sabay sa takbo.

Mabilis man o mabagal ang daan,

Ang mahalaga, hindi nag-iiwanan.

Sa ulan at araw, tuloy ang byahe,

Magkaibigang totoo, hanggang sa huli nating takbo, yan ang kargado pikit solid.

Verse 2

Sa stoplight, tawanan; sa pahinga, kwentuhan,

Mga pangarap na dati’y biro, ngayon pinagtitiyagaan.

Kung may masiraan, walang iiwan,

Sabay aayusin, sabay tatawanan.

Hindi lang motor, hindi lang gulong,

Pagkakaibigang totoo ang siyang baon.

Sa bawat kilometro na ating dinaanan,

Mas lalong tumibay ang ating samahan.

Chorus,

Kahit saan mapadpad, sabay sa takbo.

Mabilis man o mabagal ang daan,

Ang mahalaga, hindi nag-iiwanan.

Sa ulan at araw, tuloy ang byahe,

Magkaibigang totoo, hanggang sa huli nating takbo, yan ang kargado pikit solid.

Bridge

Darating ang araw, hihinto rin ang gulong,

Pero ang alaala, patuloy na aandar doon.

Kahit mag-iba ang landas na tahakin,

Sa kwento ng rides, tayo pa rin.

Final Chorus

kargado pikit, handang tumulong sa nangangailangan

Sa bawat problema, sabay haharap dito.

Kung mawala man ang ilaw sa daan,

Ang tropa ang gabay hanggang sa dulo ng kalsada, kaibigan.

Outro

Hanggang sa huling preno, huling takbo sa daan,

Magkaibigan sa rides—habambuhay ang samahan.