"Dziki port"

Długo grałem w teatrze, gdzie scenariusz pisał ktoś inny

Cichy i ułożony, zawsze czułem się winny

Że nie pasuję do ram, że mój głos jest zbyt głośny

Dziś rezygnuję z tej maski, choć to wybór radosny.

Bo autentyczność to nie cel, to codzienna praktyka

Zrzucam to, kim „powinienem być” – ta iluzja znika.

Wstyd szeptal mi do ucha: „stój, nie jesteś dość dobry”

Prawda krzyczy dziś głośniej: „jesteś wolny i godny”.

Odwiązuję liny, zostawiam bezpieczny port

Nie będę dłużej czekał na lepszy los czy sort.

Złapię wiatry w żagle, choć morze jest nieznane

Wszystkie stare obawy dziś zostaną pożegnane.

Bo nikt nie przynależy tutaj bardziej niż ja!

Moja wartość to nie towar, o który się gra.

Nie negocjuję z nikim tego, ile jestem wart

W moim sercu tętni życie, to mój nowy start.

Walczę o potencjał, walczę o swój uśmiech

Zanim ogień we mnie na dobre wygaśnie i uśnie.

Jestem wystarczający – dokładnie taki, jak teraz

Moja własna siła drzwi do szczęścia otwiera.

Mówiliście mi: „poczekaj”, „nie wychylaj się za mocno”

A ja karmiłem swój strach tą biernością owocną.

Lecz bezczynność to klatka, a działanie to klucz

Więc wychodzę na zewnątrz – ty się ode mnie ucz.

Stawiam granice tam, gdzie była kiedyś pustka

Nie szukam już potwierdzenia w waszych ustach.

Moje życie się liczy, moje szczęście to ja

Jedyna osoba, która tę moc w sobie ma.

Za dwadzieścia lat nie chcę płakać nad tym, co minęło

Nad odwagą, której zbrakło, by życie swe wzięło

To, co mu się należy. Więc chronię swoje serce

Dzikie, niepokorne, nie oddam go w wasze ręce!

Odrzucam wasze oceny, waszą zimną miarę

Dziś kładę na szali moją własną wiarę.

Bo nikt nie przynależy tutaj bardziej niż ja!

Moja wartość to nie towar, o który się gra.

Nie negocjuję z nikim tego, ile jestem wart

W moim sercu tętni życie, to mój nowy start.

Walczę o potencjał, walczę o swój uśmiech

Zanim ogień we mnie na dobre wygaśnie i uśnie.

Jestem wystarczający – dokładnie taki, jak teraz

Moja własna siła drzwi do szczęścia otwiera.

Podróżuj. Śnij. Odkrywaj.

Moja prawda w końcu wypływa.

Jestem wystarczający.

Dokładnie taki.

Wystarczający.