Nieugaszona (Iskra)

Zegar tnie ciszę, noc gęstnieje w pokoju

To nie jest zmęczenie, które uleczysz snem

To ciężar wędrowca, co szuka spokoju

A budzi się z duszy przeszytej przez lęk.

Nie pomoże tu kawa, nie pomoże tu koc

Gdy prawda uderza, jak nagły, zły mróz

Że udajesz, że trzymasz tę całą swą moc

A w środku się sypiesz – jak piasek, jak kurz.

Uśmiech na pokaz, maska ze szkła

W telefonie sto powiadomień i imion

Lecz gdy gasną światła, zostajesz Ty... i ta mgła

Samotność w tłumie, co karmi się ciszą.

Bo myśli gryzą jak wściekłe psy

Gdy wracasz do pustych czterech ścian

Lecz w morzu bólu i w rzece łez

Wciąż płonie w Tobie ten cichy plan.

To ta iskra, co nie chce zgasnąć w nas

Dowód na siłę, gdy brakuje tchu

Jesteś silniejszy niż myślisz, choć czas

Próbuje Cię złamać i rzucić do snu.

Rano znów wstaniesz, choć nogi jak z ołowiu

Wyjdziesz do ludzi, by walczyć o dzień

Nikt nie zauważy, że jesteś na głodzie

Nadziei, co rzuca na serce Twój cień.

Ale ta walka, ten każdy Twój krok

To manifest życia, co w Tobie wciąż drga

Choć piekło pod stopami otwiera swój mrok

Ty idziesz przed siebie – i tak to wciąż trwa.

Przyjdzie taki dzień, że spojrzysz za siebie

Na noce bezsenne i na ten wielki ciężar

Pomyślisz: „Przetrwałem. Byłem w samym piekle,

A jednak mój ogień wciąż lśni i zwycięża”.

Bo myśli gryzą jak wściekłe psy

Gdy wracasz do pustych czterech ścian

Lecz w morzu bólu i w rzece łez

Wciąż płonie w Tobie ten cichy plan.

To ta iskra, co nie chce zgasnąć w nas

Dowód na siłę, gdy brakuje tchu

Jesteś silniejszy niż myślisz, choć czas

Próbuje Cię złamać i rzucić do snu.

Słuchasz tego teraz...

Oddychasz.

Żyjesz.

Ta iskra... ona wciąż tam jest.

Nigdy nie zgaśnie.