Untitled

Во тивка ноќ Јасмина будна стои,

со слика стара во раце се бори,

еден глас ѝ шепоти низ солзи тивко:

„Сине мој, кога ќе се вратиш блиску?“

Куќата празна, а срцето полно,

со љубов што не знае за далечно,

секој чекор го слуша како да е тој,

ама ветер носи само спомен свој...

А Илија далеку, под небо туѓо,

со мисли кај мајка, срце му е скршено,

за парче леб тргна, живот да гради,

ама душата дома секогаш се врати.

Јасмина моли се секоја ноќ,

„Боже, чувај ми го, дај му моќ“,

две срца што чукаат како едно,

разделени, ама љубовта – вечно.

Телефон ѕвони – солзи и смеа,

„Како си, мајко?“ – прашање што грее,

„Добро сум, сине, само да си здрав“,

а срцето ѝ вика: „Врати се сега…“

Градови туѓи, луѓе без име,

Илија се бори, но мисли на неа,

секој ден му тежи како година,

ама знае зошто тргна од татковина.

А Илија далеку, под небо туѓо,

со мисли кај мајка, срце му е скршено,

за парче леб тргна, живот да гради,

ама душата дома секогаш се врати.

Јасмина моли се секоја ноќ,

„Боже, чувај ми го, дај му моќ“,

две срца што чукаат како едно,

разделени, ама љубовта – вечно.

Ќе дојде ден кога врата ќе се отвори,

солзи ќе станат радости нови,

прегратка што лечи години болка,

мајка и син – судбина длабока.

(Финале)

До тогаш нека љубовта ги чува,

и далечината нека не ги руши,

зашто каде и да е, каде и да оди,

срцето на Илија – кај мајка му води.