Santan the great

Sa gitna ng araw na puno ng gawain,

Kapayapaan ang siyang hilingin.

Ilang saglit ng katahimikan,

Sa pagod na di na kayang tiisan.

Pahinga’y sandaling yakap ng kalangitan,

Kumot ng ulap, duyan sa kapayapaan.

Isang hakbang palayo sa ingay ng magulong mundo,

Pabalik sa sarili, payapang nagtatago.

Sa bawat paghinga, damhin ang kalayaan,

Ang pagod ay lunas, dahan-dahang nawawala.

Bitbit ng hangin, mga panalangin,

Pahinga’y biyaya, sa Diyos itinatanim.

Mga bituin sa langit, saksi sa pagsuko,

Sa gulo ng mundo, may puwang para sa pagbabago.

Ang puso’y nagpapasalamat, kahit maikli,

Sa oras na pahinga, kaluluwa’y humihiligi.

Kaya’t sa pahinga, huwag mag-atubili,

Pagkat ito’y paalala ng mundo’y pansamantala lang din.

Ibalik ang lakas, ibalik ang sigla,

Sa pahinga, buhay ay muling nagiging buo’t maligaya.