บงการ (Don't Judge Me)

ยอมถวายจิตใจ ยอมถวายวิญญาณ เพื่อจะรังสรรค์ในสิ่งที่ฉันต้องการ

ก่อจากเศษดินกลายเป็นผลงาน แต่ว่าแค่นั้นก็ยังไม่เป็นที่ต้องการ

ไม่ว่าฉันจะทุ่มเท มากแค่ไหนก็โดนเท เธอจะรับรู้ไหมว่าฉันนั้นทรมาน

ศิลปะผลงานที่มี หรือรางวัลที่บนเวที ต่อให้ฉันจะมี เธอก็ยังไม่พอ

ต้องขายวิญญาณ!!!

มันทรมาน.. ไม่ว่าทำอะไรแค่ไหนก็ตาม

สุดท้ายมันก็เป็นฉัน...

...ที่มันทำอะไรไม่ได้ความ

และเมื่อไหร่ที่ตัวฉัน...

...จะหยุดเดินไล่ตามที่พยายาม

เพราะว่า.. ตัวฉัน.. ทำได้แค่นี้ก็พอแล้ว...

นี่แหละคือผลลัพธ์ความจริง ที่คอยตอกย้ำ...

ว่าที่มันไม่ดีพอ .. นั่นแหละ มันคงเป็นฉัน!

ตอกย้ำเข้าไป.. ให้ใจมันบอบช้ำ..

เจ็บแค่ไหนก็ยังยืนยันจะทำ ต่อให้ถลำเข้าไปแค่ไหนก็ตาม

กรีดเข้าไป.. ให้ใจมันเป็นแผล ให้ลึกจมสุดแล้ว...

เพราะฉันไม่แคร์ อะไรใคร อีกต่อไป .... แล้ว!!!!!

กูจะสาบสูญหายไปจากภาพจำของใครต่อใคร ไม่จำเป็นต้องไปตามใจใคร

กูจะเป็นตัวกู ไม่ว่าจะพ่ายแพ้แค่ไหน กูจะไม่ยอม...

ผลงานมันมาจากใจ ไม่ได้มาจากคนอื่นไกล

แล้วเมื่อไหร่จะยอมรับมันซัก... ที!!!!

นี่คือที่กูมี!!!!!!!

ตอกย้ำเข้าไป.. ให้ใจมันบอบช้ำ..

เจ็บแค่ไหนก็ยังยืนยันจะทำ ต่อให้ถลำเข้าไปแค่ไหนก็ตาม

กรีดเข้าไป.. ให้ใจมันเป็นแผล ให้ลึกจมสุดแล้ว...

เพราะฉันไม่แคร์ อะไรใคร อีกต่อไป .... แล้ว!!!!!

เพราะฉันยังอยากจะเป็นตัวฉัน.. ไม่อยากให้ใครมาบงการ

เพราะนี่มันชีวิตของฉัน... ไม่ได้ขายหรือทำทาน

และต่อให้จะมีเสียงมากมายแค่ไหน ถาโถมเข้าใส่หัวจนทรมาน

แต่ว่าฉัน..... ไม่แคร์ อะไรใคร อีกต่อไป .... แล้ว!!!!!