W ten nów

Nadchodzi noc ta jedna

Na czarnym niebie

Sierp ze słońcem się spotka

Tej nocy będę senna

Choć wcale nie zmrużę oka

Księżyc da mi nadzieję

Tak bardzo jej potrzebuję

Choć gorzko już się nie śmieję

To ból wciąż dziwny czuję

Ból wciąż czuję

Wciąż czuję

Oddam mu jednak siebie

Wszystko to co mnie zabija

Może jego blask Obudzi mnie

Bym znów poczuła i była żywa

I może ponownie spojrzę

Tam gdzie się bałam patrzeć

I myśli może w końcu

Nie będą czernieć

Lecz słońcem jaśnieć

Słońcem jaśnieć

Mgła nad jeziorem zawisła

Otuliła mnie Bym nie widziała

Bym znowu się w sobie zgubiła

W przepaści gdzieś w dół spadała

Lecz on chce mi pokazać

Noc ciemna nie musi być wcale

W ten nów łaskawy się robi

Światło w mroku na drodze daje

Choć kroki są niepewne

W ciemnym borze zło się kryje

To niebo

Ciemne lecz gwiezdne

Bezpiecznie mnie okryje

Choć słyszę jak dusza mówi

Serce spowalnia bicie

W krokach nie chcę się gubić

Zatracić na zawsze życie

By znów poczuć ciemność

Nie w świecie

Lecz w sercu schowaną

By znów mnie ogarnęła

Mgłą tak dobrze mi znaną

Mgłą tak dobrze znaną

Dobrze znaną

Znaną

Usta chciałyby powiedzieć

Lecz drżą w niepewności

Trzyma je coś zamknięte

Bym ciszę umiała znosić

Jakby ktoś je zaszył

Chcąc bym coś zrozumiała

Co daje i co przynosi

Każda zadana mi rana

Chcę poczuć to co jest martwe

Zamurowane na zawsze

Może w ten nów poczuję

Gdy księżyc zaświeci jaśniej

Może już łez nie spotkam

Odejdą w zapomnienie

I może wiatr mi powie

Czy kiedyś nie oszaleję

Czy nie oszaleję

Lecz

niech się stanie co musi

Nawet gdy ból w piersi poczuję

On we mnie ciągle żyje

Choć mur kruszyć się zaczął

Może ktoś go zobaczy

Roztrzaska rozbije w pył

By przepadł już na zawsze

Zbyt długo i tak

We mnie żył

Teraz chcę wyszeptać

W tę noc nowiu księżyca

By spojrzał na mnie łaskawie

Na blade

we łzach lica

By był gdy zło poczuję

Niepewność zawisłą na niebie

Gdy znów w przepaści szybuję

Martwa uciekam od siebie

Niech wzejdzie słońce w mym sercu

Obudzi duszę do życia

Niech zarumieni swym blaskiem

Blade we łzach lica

Niech dom spokojny będzie

Harmonią w ciszy usłany

Niech miłość w moim sercu

Rozbije mur i uleczy rany

Niech siła da mi skrzydła

Bym mogła w przepaści szybować

Nie bojąc się że spadnę

I umrę

nie gotowa

Niech duchy mnie prowadzą

Bezpiecznie przez ciemne lasy

Księżyc niech zawsze mi świeci

Bym drogę widziała jaśniej

Nadchodzi nów księżyca

Tej nocy nie będę spała

Będę patrzyła w niebo

Do niego słowa szeptała

Szeptała słowa do niego

Słowa słowa szeptała

I spojrzę na tą chwilę

Gdy sierp ze słońcem się minie

I będę tam gdzie chciałam

Już więcej w sobie nie zginę

Więcej w sobie nie zginę

Nie zginę

Nie nie nie

Nie zginę