Kur nata Kaçanikun e mbulon
Strofa 1
Kur nata Kaçanikun e mbulon,
heshtin malet, flet shpirti im.
Nëpër rrugë ecin kujtimet,
si hapa që s’kthehen më kurrë.
Dritat dridhen nëpër xhama,
si sytë plot mall e lot.
Çdo frymë mban erë shtëpie,
çdo emër më djeg në shpirt.
Refren
Kaçanik, o dashuri e vjetër,
larg jam, po zemra rri këtu.
Kur nata edhe mua më mbulon,
zëri yt më zgjon përsëri.
Kaçanik, o plagë e bukur,
që s’u shërua kurrë me kohë.
Në çdo këngë që del nga shpirti,
emri yt më del në gojë.
Strofa 2
Lepenci rrjedh në errësirë,
si lot që s’gjejnë qetësi.
Merr me vete fjalë të pathëna,
vite që s’kthehen më kurrë.
Koha ikën pa u ndalur,
por malli rritet çdo ditë.
Se njeriu ikën nga vendi,
por vendi kurrë nga njeriu s’ik.
Refren (përsëritje)
Kaçanik, o dashuri e vjetër,
larg jam, po zemra rri këtu…