Krople (Czysta karta)

Znowu ten sufit, biały i zimny jak lód

W żyłach pulsuje strach, oszukany głód

Za oknem miasto biegnie, nie patrząc wstecz

A ty tu stoisz, odrzucasz tę najcięższą rzecz.

Rozbite lustra, w których nie było już tchu

Dziś milczą cicho, nie chcą powracać do snu.

Drżące dłonie szukają oparcia o ścianę

Kłamstwa, jak blizny, zostaną zdezynfekowane.

Słyszysz? To serce, choć trochę zdruzgotane

Zaczyna bić rytmem, co jeszcze nie jest poznany.

Jak ta szklanka wody, czysta i prawdziwa

Niech się w Tobie wreszcie nowe życie skrywa!

Nie patrz na dno, tam nie ma już nic

Dziś wybierasz siebie, uczysz się żyć.

Choć droga jest długa i stromy każdy krok

Przejdziemy ją razem, rozgonisz ten mrok.

Wytrzymaj tę ciszę, wygraj ten dzień

Jesteś słońcem, co rzuca własny cień.

Terapia to słowa, co bolą jak cięta rana

Ale tylko tak dusza może być poskładana.

Nie musisz już biec, nie musisz się kryć

Wystarczy, że jesteś – to znaczy „chcieć żyć”.

Obiecałaś sobie, obiecałaś nam też

Że to ostatnia zima i ostatni ten dreszcz.

Jak ta szklanka wody, czysta i prawdziwa

Niech się w Tobie wreszcie nowe życie skrywa!

Nie patrz na dno, tam nie ma już nic

Dziś wybierasz siebie, uczysz się żyć.

Choć droga jest długa i stromy każdy krok

Przejdziemy go razem, rozgonisz ten mrok.

Wytrzymaj tę ciszę, wygraj ten dzień

Jesteś słońcem, co rzuca własny cień.

Gdy przyjdzie zwątpienie i noc będzie długa

Pamiętaj, że w Tobie bije jasna struga.

To nie jest upadek, to nowy fundament

Zmieniamy ten ból w najtwardszy diament.

Zostań...

Wytrwaj...

Zacznij od nowa.