Kaith song2

Σε μια ζωή βασιλική, σε σαλόνια και σε φώτα

χτυπούσε η μοίρα δυνατά τη δική μας την πόρτα

Ο Πέτρος άντρας άσωτος, το 'καψε το τιμόνι

κι η Καίτη η πανέμορφη, να υπομένει μόνη

Είκοσι πέντε χρόνια πια, στο ίδιο το κρεβάτι

πικρό το χθες, μα η αγάπη μας δεν ήτανε απάτη

Το κράτος μάς γονάτισε, μας πήρε και τα δώρα

μας βρήκε η καταστροφή στη μαύρη μας την ώρα

Κι εσύ, καρδιά μου, σιώπησες, δεν είπες μια κουβέντα

δεν μάλωσες, δεν φώναξες για την παλιά καλή πατέντα

Δεν με διεκδίκησες ποτέ, μ’ άφησες να διαλέξω

κι ας ήξερες πως πουθενά δεν θα 'βρισκα να τρέξω

Ο Ιωάννης κι η Μαρία-Δήμητρα μαζί

είναι ο μόνος πλούτος μας σ’ αυτή τη ρημαδιό ζωή

Κι ο ΙΟΝ στην πόρτα μας, μας γνέφει την ουρά

μας δίνει μες στη φτώχεια μας μια στάλα από χαρά

Μπορεί να γίναμε φίλοι πια

μα η φλόγα δεν παλιώνει

θέλω μαζί σου να γεράσω

εκεί που ο χρόνος λιώνει

Τα λάθη μου τα πλήρωσα, τα κάψαν οι χειμώνες

μα οι δικές σου οι αντοχές, για μένα είναι κανόνες

Κι αν χάθηκαν τα χρήματα και τα παλιά παλάτια

μου φτάνει που κοιτάζομαι στα δυο σου τα μάτια

Δεν είμαστε πια σύζυγοι, μα είμαστε ένα σώμα

που περιμένει τη ζωή να μας ενώσει ακόμα

Πέτρος και Καίτη μια ζωή, στα δύσκολα δεμένοι

μια αγκαλιά που ο θάνατος, μονάχα την περιμένει