[Intro]
สองหนึ่งเป็นสอง สองสองเป็นสี่
ท่องกี่ทีก็จำได้แม่นยำ
แต่ทำไมวิธีลืมเธอ ฉันกลับจำไม่ได้เลย
[Verse 1]
ตำราเล่มไหนที่สอนให้คนลืมง่าย
ช่วยส่งมาให้ฉันได้ศึกษาหน่อยได้ไหม
เพราะวิชาความรักฉันสอบตกไปตั้งไกล
เรียนรู้เท่าไรก็ไม่เข้าใจเธอเสียที
สูตรคำนวณที่ว่ายากยังพอทำได้
แต่สูตรลบเธอออกจากใจทำไมยากแบบนี้
ทุกทฤษฎีที่มีมันดูใช้ไม่ได้ผลสักที
เมื่อหัวใจดวงนี้มันยังคงเลือกที่จะจำ
[Chorus]
ท่องสูตรคูณความจำกี่ครั้ง ก็ยังติดที่แม่เธอเพียงคนเดียว
ใจมันคอยเหนี่ยวรั้ง ไม่ยอมปล่อยวางความหลังที่เคยมี
จะจำเธอซ้ำซ้ำ ย้ำย้ำแบบนี้จนถึง ลมหายใจสุดท้าย
ต่อให้ต้องท่องจำจนตาย ก็คงไม่มีวันลืมรอยยิ้มเธอ
เพราะผลลัพธ์ของหัวใจเสมอ... มันคือคำว่ารักเธอคนเดียว
[Verse 2]
หนึ่งบวกหนึ่งเป็นเราในวันก่อน
ตอนนี้เหลือเพียงฉันที่ต้องนอนทอดถอนใจ
หารความเศร้าเท่าไรก็ไม่ยอมลดน้อยลงไป
มีแต่ความเสียใจที่มันทวีคูณขึ้นทุกวัน
อยากจะมีสูตรลัดที่ตัดใจได้ทันที
ไม่ต้องมานั่งทรมานแบบนี้ไปวันวัน
แต่ดูเหมือนว่าบทเรียนที่เธอให้นั้น
คือการต้องจำเรื่องเราไปจนตาย
[Solo]
[Smooth Electric Guitar Solo: Soulful with jazz influences, featuring clean tones and rhythmic "wah-wah" effects, light and groovy]
[Bridge]
ลองพยายามจะลืมเท่าไร
ใจเจ้ากรรมก็ยิ่งจำได้แม่นยำกว่าเก่า
เหมือนวิชาความเหงา
ที่ฉันต้องนั่งเรียนซ้ำชั้นอยู่คนเดียว
[Final Hook]
ท่องสูตรคูณความจำกี่ครั้ง ก็ยังติดที่แม่เธอเพียงคนเดียว
ใจมันคอยเหนี่ยวรั้ง ไม่ยอมปล่อยวางความหลังที่เคยมี
จะจำเธอซ้ำซ้ำ ย้ำย้ำแบบนี้จนถึง ลมหายใจสุดท้าย
ต่อให้ต้องท่องจำจนตาย ก็คงไม่มีวันลืมรอยยิ้มเธอ
เพราะผลลัพธ์ของหัวใจเสมอ... มันคือคำว่ารักเธอคนเดียว
[Outro]
จบวิชาความรักที่แสนจะยากเย็น
เหลือเพียงบทเรียนที่ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่กับความจำ
รักเธอซ้ำซ้ำ ท่องจำไว้ทุกเช้าค่ำ
ว่าฉันจะรักเธอคนเดิมแบบนี้ตลอดไป
GoldenQuill