Untitled

"ദാഹിക്കുന്നു... എനിക്ക് ദാഹിക്കുന്നു,

തൊണ്ട വരണ്ട നിലംപോലെയായി.

ജലത്തിൽ എടുക്കപ്പെട്ട മത്സ്യം

വായുവിനായി പിടയുന്ന പോലെ,

വായുവിൽ നിന്നു ഞാൻ

വായുവിനായി പിടയുന്നു.

മുള്ളുകൾ കൊണ്ടുള്ള കിരീടം

അവർ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചു,

അത് എനിക്കിഷ്ടമായി.

അവർ എന്നെ ആണി അടിച്ചു,

ഞാനത് ഏറ്റുവാങ്ങി.

മുട്ടുകൾ മടക്കി കുനിഞ്ഞ്,

ഞാനായിരിക്കുന്നു.

എൻ്റെ കരങ്ങൾ വലിഞ്ഞു

ഇരുദിശകളിലായി.

വിയർപ്പും രക്തവും കലർന്നു

ദാഹിക്കുന്ന ഭൂമിയ്ക്ക് വീഞ്ഞാക്കി,

എൻ്റെ ദാഹത്തിന് ചോർക്കയും.

ആദിത്യ, മറഞ്ഞുപോവല്ലേ!

നീയെങ്കിലും എന്നോടൊപ്പം

കൂടെയായിരിക്കു.

മൂന്നുവർഷം ഉണ്ടായിരുന്നവർ പോയി,

എന്നെ സ്തുതിച്ചവരും.

അവർ എൻ്റെ അസ്ഥികളെ വെറുതെ വിട്ടു.

കൈപത്തി ഉയർത്തി,

ഞാനെൻ്റെ ആത്മാവിനെ സമർപ്പിക്കും.

ശ്വാസം സമർപ്പിച്ചു മടങ്ങണം,

ശ്വാസമെടുക്കാനായി

എൻ്റെ കിടക്കാ അനുവദിക്കുന്നില്ല.

“നീ രാജ്യത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ

എന്നെ സ്മരിക്കണമേ.”

“നിനോടൊപ്പം ഞാനിന്ന്

പറുദീസായിലായിരിക്കും.”

ഞാനൊരു മോഷ്ടാവ്,

നഷ്ടമായി നേടിയവയെന്ന്

കരുതിയവ.

ആരുടെയോ സ്വർണം,

ആരുടെയോ വെള്ളി...

ഞാനൊരു പാപി, എങ്കിലും

അങ്ങെയൊപ്പം മരിക്കുവാനും,

ഇനി യാത്രതിരിക്കുന്നതിൽ

എൻ്റെ സന്തോഷം.

നീയാണ് എൻ്റെ രക്ഷ!”