مرداب

میونِ یه دَشتِ لُخت، زیرِ خورشیدِ کَویر

مونده یک مُردابِ پیر، تویِ دستِ خاک اَسیر

مَنَم اون مُردابِ پیر، از همه دُنیا جُدا

داغِ خورشید به تَنَم، زَنجیرِ زَمین به پام

مَن هَمونَم که یه روز، می‌خواستَم دَریا بِشَم

می‌خواستَم بُزُرگ تَرین دَریای دُنیا بِشَم

آرِزو داشتَم بِرَم تا به دَریا بِرِسَم

شب و آتیش بِزَنَم تا به فَردا بِرِسَم

اَوَلِش چِشمه بودَم، زیرِ آسِمونِ پیر

اما اَز بَختِ سیاه، راهَم اُفتاد به کویر

چِشمِ مَن به اونجا بود، پُشتِ اون کوهِ بُلَند

اما دَستِ سِرنِوِشت، سَرِ راهَم یه چاله کَند

توی چاله اُفتادَم، خاک مَنو زِندونی کَرد

آسِمون هَم نَبارید، اونَم سَر گِرونی کَرد

حالا یه مُرداب شُدَم، یه اَسیرِ نیمهِ جون

یه طَرَف میرَم تو خاک، یه طَرَف به آسِمووون

خورشید اَز اون بالاها، زَمین هم اَز این پایین

هی بُخارَم میکُنَن، زِندِگی ام شُدِ هَمین

با چِشام مُردَنَمو، دارَم اینجا می‌بینم

سَرنِوِشتَم همینه، مَن اَسیرِ زَمینَم

ِهیچی باقی نیست اَزَم، قَطره های آخَرِ

خاکِ تِشنه هَمینَم، داره هَمراش میبَره

خُشک میشَم تَموم میشَم، فَردا که خورشید میاد

شِن جامو پُر میکُنه، که میاره دَستِ باد