Ajana - Wojowniczka

W gęstwinie lasu, gdzie cienie się kładą,

Gdzie liście szepczą ze śmiercią i zdradą,

Tam krok jej cichy, jak powiew wiatru,

Ajana czeka, mistrzyni teatru.

Zlewa się z korą, z mchem i paprocią,

Oczy jej błyszczą drapieżną dobrocią.

Ajana, wojowniczka z lasu rodem,

Karabin jej dłoni jest wiernym chłodem.

Jeden strzał celny, wróg w piach się kładzie,

Lecz w sercu miłość ma w tej osadzie.

Dla męża, dla dzieci, dla swego domu,

Walczy w ukryciu, nie mówiąc nikomu.

Gdy bierze na cel, zamiera powietrze,

Żaden z jej wrogów ucieczki nie zetrze.

Broń w jej rękach to pewność i siła,

Nie raz już życie i dom obroniła.

Lecz gdy opadnie bitewny ten pył,

Wraca do tych, dla których ma siłę żyć.

Ajana, wojowniczka z lasu rodem,

Karabin jej dłoni jest wiernym chłodem.

Jeden strzał celny, wróg w piach się kładzie,

Lecz w sercu miłość ma w tej osadzie.

Dla męża, dla dzieci, dla swego domu,

Walczy w ukryciu, nie mówiąc nikomu.

Mąż na nią czeka, dzieci tulą do snu,

Ona zdejmuje maskę z twarzy znowu.

Wojowniczka Ajana, matka i żona,

W ramionach miłości bezpieczna, spełniona.