Tyle samo lat

​(Zwrotka 1)

Dzisiaj w lustrze widzę twarz, której dawno nie ma

Ten sam zarys szczęki, ta sama smuga cienia

Licznik dobił do mety, do tej samej kreski

Mam tyle samo lat – to scenariusz niebieski?

Kiedyś byłeś dla mnie tylko groźną postacią

Dziś jesteś wspomnieniem, za którym serce płacze

Dzielił nas mur, którego nie chciałem zburzyć

Wolałem w swoim bóncie, w swoim gniewie się kurczyć.

​(Refren)

Przepraszam za ciszę, co między nami stała

Za krew, która w żyłach zbyt mocno wrzała

Rak zabrał Ci oddech, ja zabrałem nam czas

Dziś niosę Twój wiek, ale niosę go jak głaz

Czy słyszysz mnie tam? Czy wybaczyć mi zdołasz?

Że nie byłem „kumplem”, gdy mogłeś mnie zawołać

Dziś jestem jak Ty – w tym samym punkcie drogi

Tylko lęk w moich butach jest tak bardzo srogi.

​(Zwrotka 2)

Byliśmy obok, jak dwa obce kraje

Dziś dopiero widzę, jak wiele Ci przyznaję

Wtedy miałem pretensje o cały ten świat

O każdy Twój błąd, o każdy Twój ślad

Nie potrafiłem rozmawiać, nie umiałem słuchać

Wolałem w swym bóncie jak płomień wybuchać

Choroba przyszła nagle, skradła resztę dni

Zostawiła pytania i zatrzaśnięte drzwi.

​(Refren)

Przepraszam za ciszę, co między nami stała

Za krew, która w żyłach zbyt mocno wrzała

Rak zabrał Ci oddech, ja zabrałem nam czas

Dziś niosę Twój wiek, ale niosę go jak głaz

Czy słyszysz mnie tam? Czy wybaczyć mi zdołasz?

Że nie byłem „kumplem”, gdy mogłeś mnie zawołać

Dziś jestem jak Ty – w tym samym punkcie drogi

Tylko lęk w moich butach jest tak bardzo srogi.

​(Bridge)

Gdybym mógł choć na chwilę cofnąć wskazówki

Nie byłoby dumy, nie byłoby wymówki

Usiadłbym obok, zapytał: „Jak mija Ci dzień?”

Zamiast uciekać od Ciebie jak własny Twój cień

Mamo, tato – teraz wiem, jak to jest

Kiedy życie wystawia najtrudniejszy test.

​(Outro)

Dziś kończę te lata, na których Ty stanąłeś

Żałuję tych chwil, których nigdy nie wziąłeś

Mam nadzieję, że wiesz... że ja teraz już wiem

Śpij spokojnie, Tato. Jesteś moim snem.