„Bitwa pod nieznaną wioską na bezimiennym wzgórzu”

Las pod górą dymił,

A wraz z nim płonął zachód słońca.

Zostało nas tylko trzech

Z osiemnastu chłopaków,

Jak wielu z nich, dobrych przyjaciół,

Pozostało leżeć w ciemności

W pobliżu nieznanej wioski,

Na bezimiennym wzgórzu,

W pobliżu nieznanej wioski,

Na bezimiennym wzgórzu.

Świeciła, spadając, rakieta,

Jak wypalona gwiazda.

Kto choć raz to widział,

Nigdy nie zapomni.

Nie zapomni, nie zapomni

Tych zaciekłych ataków –

W pobliżu nieznanej wioski,

Na bezimiennym wzniesieniu,

W pobliżu nieznanej wioski,

Na bezimiennym wzniesieniu.

Często śnią mi się wszyscy chłopcy,

Przyjaciele z moich dni wojskowych,

Nasza ziemianka z trzema kopcami,

Nad nią spłonęła sosna.

Jakbym znów razem z nimi

Stał na ognistej granicy –

W pobliżu nieznanej wioski,

Na bezimiennym wzniesieniu,

W pobliżu nieznanej wioski,

Na bezimiennym wzniesieniu.

Nad nami krążyły drony z bombami, ale my wytrzymaliśmy atak

Jak granit...

Na horyzoncie, który od płomieni

walk już czerwienieje i płonie, rozstrzyga się tu los jutra... czy nasz naród będzie żył, czy też popadnie w zapomnienie!