Umut var

Bir zamanlar umut vardı, şimdi hayali bile yok

Kalbimde camdan bir ev, içine güneş doğmuyor

Yüzümde maske, içimde karmaşa

Kendimle savaştayım, her gece başka başka

Çocukken düşlediğim her şeyden uzaklaştım

Hayat öğretmedi sevgi, ben acıyla tanıştım

Güvenip de yandım, herkes yolcu gibi

Şimdi kimseye anlatamam, içim dolu kini

Bir mesaj beklerken susar zaman

Geceler uzun, dertler anlatılmaz bir yalan

Kalem elimde ama cümleler kırık

Bir seni yazardım, şimdi sadece hüzün akıp gidiyor

Belki de ben fazlaydım herkese

Ya da eksik kalan tek parça bendeydi hep

Aynalara baktım, gözlerimde çocuk

Sevilmeyi bekleyen ama sevgiye susuz