Untitled

(Zwrotka 1)

Czasem patrzę na siebie, jakbym stał obok,

czuję chłód, gdzieś w środku pali się ogień,

słowa brzmią pięknie, są jak wina łyk,

lecz gdy kończy się noc, zostaje tylko krzyk.

Gdzieś w cieniu myśli, w ciszy serca drży,

jak echo dawnych obietnic i łez,

bo miłość to gra, w której czasem przegrasz,

a czasem nikt nie pamięta imienia.

(Refren)

Nie ufam uczuciom, zbyt łatwo bledną,

tak jak cienie w świetle, jak ślady we mgle,

miłość jak deszcz spada, by chwilę żyć,

a ja zostaję sam, z tą pustką na dnie.

(Zwrotka 2)

Widziałem już tyle, szeptów i śmiechu,

a każdy ślad – blednie, zostawia pył w biegu.

Czy można zaufać słowom i łzom,

gdy raz palisz się w ogniu, a raz toniesz w nim wciąż?

Patrzę na ciebie, piękną jak sen,

lecz w lustrze widać twarz pełną ran i skaz,

i choć uśmiech kusi, chcę uwierzyć ci,

gdzieś w środku boję się prawdy i kłamstw.

(Refren)

Nie ufam uczuciom, zbyt łatwo bledną,

tak jak cienie w świetle, jak ślady we mgle,

miłość jak deszcz spada, by chwilę żyć,

a ja zostaję sam, z tą pustką na dnie.

(Most)

Kiedyś może zaufam, oddam się w całości,

ale dziś wciąż boję się, czuję gorycz w kości,

bo każdy uśmiech niesie cień,

a w słowach prawdy tak mało, tak mało jej.

(Refren)

Nie ufam uczuciom, zbyt łatwo bledną,

tak jak cienie w świetle, jak ślady we mgle,

miłość jak deszcz spada, by chwilę żyć,

a ja zostaję sam, z tą pustką na dnie.

(Zakończenie)

Więc patrzę z dystansu, milczę, stoję z boku,

bojąc się, że znów utonę w tym mroku.

Gdzieś w środku płonę, lecz już wiem na pewno,

że nie ufam uczuciom – one zawsze gasną