Surya – Słońce

Szkarłatna twarz

Płonie, opadając za horyzont.

Czerwienieje obrys

Rudą raną nieba!

Trzy jasne Chory

Opuszczają swój górski tron –

W kręgu Svaroga

Trzymają właściwą drogę!

Jaryło, twój wzrok

Krwisto czerwienieje na mieczach.

Słabnie promień,

Który jest drogą Sprawiedliwości!

Tylko ognista twarz słońca, która

Na niebiesko-żółtych sztandarach i tarczach,

Powstała przeciwko ciemności.

Na ziemiach ojcowskiej Chwały!

Jarilo – Wielki Książę!

Nie pochylmy w dół sztandarów Rodu!

Twój żarliwy żar w krwi synów,

Ukrainy – Rusi wrze!

Spójrz – oto bogowie śmierci

Leżą, wiszą w świętych miejscach,

A ciemność oślepia

Dusze wypełnia!

Hej, Czarny Boże! Nadszedł twój czas!

Zniszcz swoich niewolników!

Bądź jasny!

Niech zginie ten, kto ma słabego ducha!

Mieczem nie zdobyć

Grobów naszych przodków!

Nie zdobyć ich też kłamstwem

Bogowie Ojcowscy – obok, z nami!

To nie wschód płomienia

Krwawi rozległe pola –

To Jaźń broni

Szereg tarcz z trójzębem!

Niedługo nieżywi

Będą pić świętą krew,

Już blada na niebie

Twarz gwiazdy umarłych!

Przetrwać noc

Niewielu dano z mieczem,

W tym roku władzy, która dana

Czarnym nie-ludziom!

Coraz mniej nas, którzy światłem

Dotkną sklepienia nieba!

Kto Rodu nie zdradził –

Z Surią będzie wieczny!