Het Verborgene

0 plays·0 likes·2:20
Prompt / Lyrics

.
.
.
.
.
.
.

**Het Verborgene**

Er zijn mappen
die niet slapen.

Ze liggen in laden
als begraven zaden,
zwaar van namen
die ooit dachten
dat ze onaantastbaar waren.

Ze droegen macht
als dure parfum.
Liepen door menigten
alsof consequenties
een taal waren
voor andere mensen.

Ze dachten dat geld
een slotenmaker was.
Dachten dat stilte
loyaliteit was.

Maar stilte
is geen loyaliteit.

Stilte
is opslag.

En opslag
breekt uiteindelijk.

Waar zijn ze?

De dochters
die hun lach niet mochten afmaken.
De zussen
wier slaapkamers nog wachten
met gevouwen dekens
en lucht die hun vorm herinnert.

Waar zijn de gestolen ochtenden?
De onderbroken toekomsten?
De verjaardagen
die verjaardagen van afwezigheid werden?

De Aarde weet het.

De Aarde
slikt al geheimen
lang voordat wij leerden
hoe we ze in papier moesten verbergen.

Maar nu,

luister.

De grond verschuift.

Niet uit woede,
maar uit weigering.

De zon doet
wat de zon altijd heeft gedaan.

Ze schijnt.

Niet om te beschuldigen,
maar om te onthullen.

Licht
is de oudste getuige.

Degenen die dachten
dat ze de waarheid konden ontlopen
hebben de waarheid nooit begrepen.

Waarheid jaagt niet.

Waarheid wacht.

Ze wacht
in mappen,
in botten,
in herinnering,
in de trillende stem
die eindelijk zegt:

Dit is gebeurd.

En terwijl de wereld staart
naar koppen als stormen,
terwijl aandacht flikkert
van naam naar naam
als rusteloze bliksem,

gebeurt er iets anders
waar camera’s niet leven.

Overlevenden
ademen.

Overlevenden
spreken.

Overlevenden
veranderen pijn
in bewijs
dat niet twee keer begraven kan worden.

Want parasieten
vrezen maar één ding.

Blootstelling.

Niet het lawaai.
Niet de geruchten.

Het licht.

Het moment
dat het verborgene
niet langer verborgen is.

En wanneer dat moment komt,
brult het niet.

Het opent.

Zoals de Aarde.

Zoals de zon.

Zoals een deur
die er altijd al was,

wachtend

op iemand die moedig genoeg is

om haar te zien.

.
.
.
.
.
.
.
.