Nie gram w ich grze

Ulica nauczyła mnie brać ciężar na barki,

Nie przerzucać winy jak złota sztabki

Bo gdy mówisz „to oni”, „to system”, „to czasy”,

To już grasz w ich grę — tylko zmieniasz narrację.

Ja nie umywam rąk cudzymi emocjami

Nie chowam sumienia za partyjnymi hasłami.

Jak coś spieprdolę — to moje, biorę na klatę,

Bo odpowiedzialność to jedyny prawdziwy charakter.

Polityka to teatr, role rozdane z góry,

Jedni krzyczą „honor”, drudzy liczą faktury.

A pod sceną zwykły człowiek płaci krwią,

Więc nie mów mi, że to nie jest ich broń!

Nie wchodzę w podział, w lewo, w prawo, i nie pójdę na front,

Bo podział to mechanizm, a mechanizm to błąd.

Chcą, przedstawić mi wroga, żebym wycelował komuś w łep i tam kierował gniew ?

Ale gniew bez myślenia to cudzy rozkaz w tle.

Nikt nie zmusi mnie do strzelania w innego człowieka,

Nie wejdę w ich grę — pierdolę ich system i czekam

Biorę wszystko na siebie, nie szukam wymówek,

Bo zwalając winę — grasz w ich układ i chuja umiesz.

Nie chcę bohaterów z plakatów i mów,

Bo każdy bohater to czyjś martwy syn znów.

Nie chcę racji stanu pisanej krwią,

Bo racja bez człowieka to pusta dłoń.

Nie będę pionkiem w cudzej strategii,

Nie będę mięsem dla czyjejś narracji.

Jak mam wybór między sumieniem a strachem —

Wybieram sumienie, nawet jeśli zapłacę.

Bo strzelać łatwo, gdy ktoś inny celuje,

Gdy ktoś inny decyduje, a ty tylko wykonujesz.

Ale ja nie oddaję decyzji w obce ręce,

Bo wtedy nie żyję — tylko się męczę

Hip-hop z ulicy nauczył mnie jednego:

Nie ma usprawiedliwień dla krzywdy innego.

Nie „musiałem”, nie „kazali”, nie „taki był plan” —

Jak pociągasz za spust, to twój jest ten strzał.

Nikt nie zmuśi mnie do strzelania w innego człowieka,

Nie będę narzędziem w ich wojnach i dekretach.

Biorę wszystko na siebie, i działam nie czekam,

Bo pierdolę ich grę tam gdzie w ja wybieram wolność.

Decyzja — ciężar — kręgosłup to rdzeń,

Nie flaga, nie partia, nie rozkaz, ma sens

Prawda boli, bo nie ma alibi,

Ale tylko tak pozostajesz żywy.

Nie pytaj mnie „po której jesteś stronie”,

Bo strona to mur, a mury pierdole

Jestem po stronie ludzi, tych którzy chcą żyć,

Nie po stronie tych, co chcą liczyć kwit w statystykach przelanej krwi

Jak ktoś chce wojny — niech idzie pierwszy,

Niech spojrzy w oczy temu, kogo chce zniszczyć.

Ja nie strzelam w ludzi dla cudzych idei,

Bo żadna idea nie warta jest czyjejś śmierci

To nie jest tchórzostwo to jest siła,

Powiedzieć „nie” tam, gdzie każą zabijać

I jeśli ktoś mówi „musisz wybrać” —

To ja nie muszę nic muszę to się wysrać

Nikt nie zmuśi mnie do strzelania w innego człowieka,

To czyiś ojciec, ktoś na niego czeka

Wszystko biorę na siebie — to moja decyzja,

Bo pierdolę ich grę pierdole ich biznes

Nie potrzebuję wojny, by wiedzieć kim jestem.

Nie potrzebuję wroga, by poczuć sens.

A jeśli świat chce krwi w imię racji —

To ja nie gram w tą gre

Eeelo