"Idę do was"

(wstęp)

Czupryna faluje niczym biała chorągiew,

W oczach – nie spokój, lecz nieustępliwy ogień.

Nie szukał bogactwa w skrzyniach,

Jego bogactwem był wróg... zwierzęcy strach!

Życie upłynęło nie w pałacach, ale na polu, na trawie, gdzie podczas postoju pod głową siodło,

a na ramionach — bezkres nieba!

Hartował się w krwawych wyprawach,

Bo wiedział: dla większej chwały nic więcej nie trzeba!

Gdy ziemia drży pod krokami,

Gdy posłaniec przynosi czarną wieść,

Nie czeka z podstępnym, przebiegłym spojrzeniem —

Mówi prawdę, jak ostry włócznia.

„Idę na was!” — pędzi przez przełęcze,

„Idę na was!” — drży obóz Chazarów.

Aby mury Konstantynopola pamiętały,

Jak na bitwę szedł wojownik-książę.

Miecz Swiatosława — błyskawica na stepie,

Wybrał los groźny i smutny!

Zburzone wieże, spalony Itil,

Bizancjum skłoniło się w pokłonie.

Nie bał się tysiąca wysiłków,

Trzymając cały świat w swojej dłoni.

„Zmarli nie znają wstydu!” — głośno

krzyknął do swoich wojowników w otoczeniu pod Dorostolem. To nie porażka, to kolejna nierówna bitwa, która po raz kolejny toczy się pod błękitnym niebem, na czystym polu!

Progi Dniepru, zasadzka, zacięta walka

...twoja głowa, księciu, z ramion – twoja czaszka

jest teraz miską dla podłego

chana Pechenegów... cóż, taki jest bieg losu...

Ale i dziś słyszymy, ściskając broń w walce wyzwoleńczej: „To jest Rus! To jest moja krew!!!”

„Idę na was!” – leci przez przełęcze,

„Idę na was!” – drży obóz Chazarów.

Aby mury Konstantynopola pamiętały,

Jak na bitwę szedł wojownik-książę.

Książę ze stali, rycerz bez wahania,

Ty uczyłeś nas honoru w ogniu powstań.

Chwała Swiatosławowi!

Chwała Odważnemu!

Chwała Swiatosławowi!

Chwała Odważnemu!

Chwała Swiatosławowi!

Chwała Odważnemu!