ร่องรอยของเมื่อวาน (Traces of Yesterday)

ทำไมความเหงา มันกัดกินใจข้างในดวงตา

หยดน้ำที่ไหลออกมา มันคือหยดน้ำตาที่คิดถึงเธอ

มองดูเข็มนาฬิกา ที่มันเดินช้าช้าในห้องเดิมเดิม

ความเหงาที่คอยต่อเติม ยิ่งทำให้นึกถึงเรื่องวันวาน

เคยมีเธออยู่ตรงนี้ เคยมีรักที่แสนจะยาวนาน

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงตำนาน ที่ทิ้งไว้แค่ความทรมานใจ

อยากจะรั้งเธอไว้ให้นานกว่านี้ แต่ความเป็นจริงไม่มีเธอแล้วข้างข้างกาย

ได้แต่ปล่อยให้ความรักมันพังทลาย และจมลงไปในกองน้ำตาที่มี

คำว่ารักที่เคยบอกกันซ้ำซ้ำ ตอนนี้กลายเป็นคำที่ทำให้ฉันเจ็บทุกที

ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยรู้สึกดี แต่ในวันนี้ต้องยอมรับความจริงที่ไม่มีเธอ

กลิ่นหอมของเธอที่จางจาง ยังคงตกค้างอยู่บนที่นอน

ภาพเธอก่อนจะจากจร ยังคงตามหลอนในความทรงจำ

พยายามจะลืมเท่าไร แต่ใจเจ้ากรรมก็ยังตอกย้ำ

สิ่งที่เธอเคยพูดเคยทำ ยิ่งนึกยิ่งช้ำหัวใจแทบจะขาดลง

หากย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้ง

จะขอเหนี่ยวรั้งไม่ให้เธอต้องเดินจากไปไหน

จะกอดเธอไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่ใจจะทำได้

แต่ในสุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่เพ้อฝันไปคนเดียว

อยากจะรั้งเธอไว้ให้นานกว่านี้ แต่ความเป็นจริงไม่มีเธอแล้วข้างข้างกาย

ได้แต่ปล่อยให้ความรักมันพังทลาย และจมลงไปในกองน้ำตาที่มี

คำว่ารักที่เคยบอกกันซ้ำซ้ำ ตอนนี้กลายเป็นคำที่ทำให้ฉันเจ็บทุกที

ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยรู้สึกดี แต่ในวันนี้ต้องยอมรับความจริงที่ไม่มีเธอ

ลาแล้วคนดีที่ฉันเคยรัก ขอพักหัวใจที่มันบอบช้ำ ซ้ำซ้ำ

ความทรงจำที่สวยงาม จะเก็บรักษาไว้ในส่วนลึกของหัวใจ