Tak Po Prostu - Bardziej

Nie pragnę czegoś bardziej

Bardziej nad wyraz Bardziej nad stan

Bo bardziej jest mi zbyt obce- bo

Bardziej za bardzo za bardzo znam

To co mam jest tym czego chcę

Jest tym jednym moim bardzo bardzo

Bardzo Zwyczajnym dniem

Zwyczajnym dniem

w zwyczajne chwile ubranym

Moim dniem tak bardzo

Tak bardzo mi znanym

Nie obchodzą mnie obce dobrostany

Bardziej mieć bardziej chcieć

Bardziej bardziej coś znaczyć

Moją chwilą jest spokój mi znany

Z wiatru mego tak bardzo bardzo wyszeptany

Nie oglądam się za życiem obcego

Jego bardziej jest tylko bardziej jego

Co mi po nim jeśli to nie moja droga

Ni ta chwila ni te bardziej czyjeś słowa

Może jedno mam tylko teraz życzenie

A może to nie życzenie lecz bardziej marzenie

By w ten jeden wiosenny mój dzień

Spotkał się z nocą mój spokojny sen

Bym mogła o wschodzie ku słońcu się zwrócić

By Tańczyć boso po rosie i pieśń mu bardziej zanucić

tańczyć boso po rosie

Pieśń słońcu zanucić

Bardziej zanucić

Tak po prostu

Jeszcze bardziej

Tak po prostu

Jeszcze bardziej

Nie pędzę za czymś gubiąc bardziej siebie

Własnymi łaskami bardziej się nie chełpię

I nie wymagam od innych zbyt i bardziej wiele

Są i będą sobą ja też się nie zmienię

Nie nie nie nie zmienię

Chciałabym tylko

zimą bardziej poczuć słońca ciepło

By w sercu zrobiło się znów bardziej lekko

Bo tego chłodu chyba jest zbyt wiele

Wciąż zima i lód wciąż w nim szaleje

Wciąż wciąż w nim szaleje

Bardziej szaleje

Tak po prostu

Tak po prostu

Nie oczekuję też od innych bardziej nieoczekiwanego

I w dobrym - nie szukam zła kogoś innego

Bo przecież i ja mam dni mroku i nocy

I Nie tylko mnie - bardziej kłują nieraz oczy

Chciałabym tylko wiosnę poczuć wtedy

Bym nie odczuwała bardziej mroku biedy

Bo kiedy wiosna zamieszka w mej duszy

Ni mrok ni ciemna noc- jej nie zagłuszy

Jej nie zagłuszy

Nie nie nie

Nie zagłuszy

Tak po prostu

Tak po prostu

Z wielu tych marzeń splecionych życiem

Mam w mojej myśli tylko kilka życzeń

Może się spełnią może bóg je usłyszy

Choć czasem i ja nie słyszę własnej ciszy

Lecz on przecież jest - w deszczu i wietrze

W promieniach słońca i każdym mym szepcie

On przecież jest mną, ja nim również jestem

Bardziej jego wiatrem

bardziej jego słońcem

bardziej jego deszczem

I we mnie jest bardziej- choć go nie widzę

Lecz czuję go sobą- wciąż czuję i słyszę

Może gdy zacznie mnie bardziej słuchać

I ja zacznę go też jeszcze bardziej słuchać

Tak po prostu

Tak po prostu

I bym już wiedziała że pójdę gdzie chcę

Bym czuła ten spokój ten wiatru szept

Bym nie musiała spowiadać się przed nikim

bym była dla siebie swoim własnym bardziej spowiednikiem

Zimę bym w wiosnę i maj bym ubrała

Bym po jej łące bardziej sobie pląsała

A gdy w październiku jesień by mnie spotkała

Bym ją ostatnim tchnieniem lata

i złotym liściem bardziej przywitała

Bym ją złotym liściem przywitała

Bardziej przywitała

Tak po prostu

Tak po prostu

Tak tak tak

Tak po prostu