Magazyn z żelaza

Zwrotka I]

Pięć zim na betonie, wśród palet i chłodu,

W królestwie Leroy – kraina zachodu.

Bywało różnie, pot lał się jak krew,

Lecz twardy jak stal był mój każdy dzień.

Jezier był wzorem, legendą wśród nas,

Lecz zgasła w nim iskra, pochłonął go czas.

Boniecki – chamisko, lecz kompan na front,

Upadł przez kłamstwo, przepadł jego rząd.

To magazyn z żelaza, z potu i rdzy,

Tu każdy z nas walczy, by przetrwać te dni.

Wózki jak okręty, regały jak las,

Logistyk to wojownik – to ja, to nasz czas!

Krzysiek od lat dwudziestu i trzech,

Zna każdy zakątek, każdy mały grzech.

Lecz udaje zmęczenie, chowa swój miecz,

Choć mógłby jak wódz znów prowadzić w bój rzecz.

Był Koral – olbrzym, człowiek jak dąb,

Zwiali go z tronu – został tylko dym i grom.

Leśniak – napinacz, „serio, serio” brzmiał,

Zniknął jak echo, gdy system go zgniótł i zjadł.

To magazyn z żelaza, z potu i rdzy,

Tu każdy z nas walczy, by przetrwać te dni.

Wózki jak okręty, regały jak las,

Logistyk to wojownik – to ja, to nasz czas!

Teraz Mati Łada – przyjaciel i brat,

Odbudował magazyn, nadał mu ład.

Człowiek z honorem, co wie czego chce,

Przy nim ta twierdza od nowa znów lśni.

Bartek – wariat, „moi ludzie!” krzyk,

Krystian wypalony, lecz wiedzy jak nikt.

Papier na wodza zabrał ze sobą gdzieś w świat,

Niech mu się wiedzie – to nasz dawny brat.

A ja… pięć lat w tej wojnie trwam,

Choć mróz gryzie kości, nie poddaję się sam.

Osiemnaście lat runęło jak mur,

Dziewczyna odeszła – został w sercu ból.

Lecz przyszła Marysia – różowych włosów blask,

Moja Raszpla piękna, mój nowy jasny brzask.

Gdy byłem na dnie, podała mi dłoń,

Znów zapłonął we mnie ogień, wojenny dzwon.

Adrian – uczeń, którego sam kształciłem,

Jak młody wojownik – dumę w nim odkryłem.

Odszedł do Płocka, rodzinny swój dom,

Pożegnanie ciężkie – lecz niesie go los.

To magazyn z żelaza, z potu i rdzy,

Tu każdy z nas walczy, by przetrwać te dni!

Wózki jak okręty, regały jak las,

Logistyk to wojownik – to ja, to nasz czas!

To magazyn z żelaza, tu hartuje się duch,

Tu przyjaźń jest bronią, a praca jak zuch!

Choć zimno i ciężko – idziemy pod wiatr,

Bo tacy jak my – tworzą ten świat!

Pięć lat minęło – a będzie ich więcej,

Dopóki mam siłę w spracowane ręce.

Niech grzmią paleciaki, niech silniki grają,

Logistycy z północy – nigdy nie pękają!