Hangkop Generasie

Ons sit by dieselfde tafel, maar ons praat nie meer,

Tik op skerms, nie harte nie, stilte in die sfeer.

Selfoonligte flikker soos sterre in die nag,

Maar niemand kyk meer op nie, niemand lag.

Die wêreld draai te vinnig, ons gly verby mekaar,

Alles is "online", maar tog so onklaar.

Ons bou mure van data, soek liefde in ’n feed,

Maar die hart vra meer — iets wat jy nie kan “stream”.

Dis ’n spieël van glas, ’n vals paradys,

Ons hou vas aan skerms, maar verloor ons wys.

Hangkop generasie, waar’s jou hart, waar’s jou stem?

Ons’s vas in verbindings wat ons eintlik verlem.

Hangkop generasie, kyk op, kyk rond,

Die wêreld’s nog hier — jy’t dit net verloor in jou skerm se grond.

Scroll deur lewens wat lyk perfek,

Filters maak die pyn effek.

Like vir liefde, share vir hoop,

Maar in die stilte’s daar geen stroop.

Ek sien oë vol blou lig,

maar sonder lig van binne.

Ek wens ons kon weer praat,

sonder “typing...” te begin.

Dis tyd om wakker te word,

dis tyd om te sien —

die lewe’s buite pixels,

nie net op ’n skerm se skyn.

Hangkop generasie, waar’s jou hart, waar’s jou stem?

Ons’s vas in verbindings wat ons eintlik verlem.

Hangkop generasie, kyk op, kyk rond,

Die wêreld’s nog hier — jy’t dit net verloor in jou skerm se grond.

Yo, ek sê:

Ons’s “connected” maar disconnect,

Tik so vinnig maar vergeet respek.

Ons scroll vir liefde, scroll vir droom,

Maar jy’t jou eie waarheid al lankal verloor.

Tik tik tik, hou dop vir “seen”,

Elke boodskap vol adrenalien.

Maar kyk my in die oë, bro, dis real,

Dis tyd om te voel, nie net “reveal”.