O Nas dwojgu (2)

Mieszkamy razem, lecz pod innym niebem

Dzielimy stół, nie dzieląc się już chlebem

W Twoim spojrzeniu nie szukam już siebie

Jesteśmy słońcami na tym martwym niebie

Gdzie podział się żar, co spalał nam dłonie?

Dziś tylko popiół w pustym wazonie

Mówisz żem tyran, rzeźbisz mnie w winie

A ja jak cień, co w mroku zaginie

Wszystko w pył... wszystko w pył...

Szklane schronienie – tam szukasz odwagi

By ranić dotkliwiej, bez żadnej rozwagi

Słowa jak ciernie, co w ciszę się wbiły

Zabierasz mi resztę ostatniej już siły

W kieliszku topisz nasz wspólny czas

Pamiętasz szept? Był naszą fortecą

Dziś tylko echa po kątach tu świecą

Milczenie waży więcej niż głazy

Zostały nam tylko zatarte obrazy

I ten chłód, co nie chce przejść...

Może jutro świt nas już nie zastanie

Zostanie tylko po nas czekanie

Gorzkie wspomnienie, piosenki tej dźwięk

O nas dwojgu, co ogień w nich pękł.