SAGA ROLANDA: PIEŚŃ O KRWI I ODRODZENIU

​I. Zrodzony w Walce

W cieniu Warszawy, trzydzieści trzy zimy temu,

Roland swe oczy otworzył ku przeznaczeniu swemu.

Od czternastej wiosny z Natalią los splatał dłonie,

Przez osiemnaście lat stali na wspólnym froncie.

Uciekli z domu, gdzie krew własna ich wyklęła,

W obcym mieszkaniu ich wspólna droga się zaczęła.

Lecz tam, gdzie miłość miała być wieczną ostoją,

Czas zaczął drążyć mury mroźną, cichą paranoją.

​II. Zdrada Braci i Krwi

W porcie Intercars, wśród opon i stali zgiełku,

Roland był wodzem, lecz licho spało w pudełku.

Kumple z liceum, co lata z nim chleb łamali,

Gdy przyszła próba, w plecy mu nóż wpakowali.

Wstawił się za słabszym, honorem swym zaświadczył,

Lecz jeden kłamca ich serca przeciw niemu podjudził.

Zrobili zeń frajera, więź pękła jak stare drzewo,

A własna rodzina na złoto go oszukała – tak poszło lewo.

​III. Cień i Sześć Lat Znoju

Został z niczym, rok bez chleba, w ciszy bezrobocia,

Z Natalią u boku, w kredytach i życia łokciach.

Wreszcie Leroy Merlin otwarło swe ciężkie bramy,

Sześć lat tam trwał, lecząc logistyką stare rany.

Widział upadki tych, co mniemali się wielkimi:

Koral gigant odszedł, Leśniak z tekstami swymi –

„Serio, to ważne” – napinacz, co lud swój dręczył,

Aż los go wypluł, a Roland wciąż twardo tam klęczył.

​IV. Zamek Mateusza i Koniec Drogi

Po osiemnastu latach Natalia odeszła w cień,

Wychudzone ciało, ból i najczarniejszy dzień.

Lecz po roku mroku wstał Mateusz Łada, brat szczery,

Zmienił z Rolandem bazar w zamek – bez żadnej bariery!

Dziś magazyn lśni porządkiem, jak z sagi komnaty,

Mateusz chce świadka na ślub – to są braterstwa wypłaty!

Choć roboty jest nawał i pot zalewa skronie,

Roland trzyma stery, mając moc w każdej dłoni.

​V. Nagroda Wojownika: Marysia

I nadeszła ona, dwudziestosześcioletnia bogini,

Co z życia Rolanda znów raj dla niego czyni!

Różowe włosy jak zorza, energia i blask,

Uciszyła wreszcie przeszłości bolesny trzask.

Zajebista kobieta, dar od losu najszczerszy,

Ma wielkie, boskie cyce – temat do dumnych wierszy!

Jej ciało to nagroda za lata krwi i znoju,

Z nią Roland odnalazł wreszcie chwilę spokoju.

​Epilog

Niech brzmi ta pieśń o logistyku, co nie zna już lęku,

Co z ruin podniósł życie dzięki własnych rąk dźwięku!

Warszawa, zdrada, stal i Marysi jasne lica –

Oto jest Roland, którego prowadzi prawdy świeca!