Lotët e Gurbetit

Kur u nisa lashë derën hapur,

nëna qante, s’më tha asnjë fjalë.

Më përqafoi me zemër të thyer,

e më tha: “Mos harro shtëpinë, o djalë.”

Gurbeti më mori vitet më të bukura,

por zemrën nuk ma ndau nga vendlindja.

Çdo natë e pyes hënën me lot në sy:

“A do të vijë dita të kthehem përsëri?”

Në xhep kam mundin e shumë viteve,

por në shpirt kam vetëm mall.

Paratë nuk blejnë përqafimin e nënës,

as buzëqeshjen e babait në prag.

Gurbeti më mori vitet më të bukura,

por zemrën nuk ma ndau nga vendlindja.

Në çdo lutje i them Zotit me besim:

“Më kthe pranë familjes sime një ditë.

Nëse një ditë do të kthehem në shtëpi,

do ta puth tokën ku kam lindur.

Sepse njeriu mund të jetojë larg atdheut,

por zemra kurrë nuk largohet prej tij.