[Verse 1]
Nëpër rrugë me xhepa bosh,
Njerëzit kalojnë, shikojnë poshtë.
Andrra u dogj si një cigare,
Zemra më rreh, por mbushet me zjarre.
S'e di ku po shkoj, veç ec,
Shpresa më ndjek si një hije n'shesht.
Buka në tavolinë, lot në sy,
Fati ma ktheu shpinën, s'po vjen më kthy.
[Chorus]
Jeta s’është bajram, nuk ka muzikë,
Rruga me gjemba, s’ka ndonjë magjikë.
Po prapë çoj kokën, nuk ndalem kurrë,
Se lufta e jetës, është plagë dhe burrë.
[Verse 2]
Në mëngjes pa dritë, zgjohen andrrat,
Njerëz t’lodhur, kërkojnë shpresat.
Në lagje të vjetër, ku zëri s’humb,
Jetoj çdo ditë me shpresë në gjumë.
S’e kam luksin, veç nji emër,
Pesha e botës, mbi supe më rënkon.
Por në këtë zemër, zjarr nuk shuhet,
Se jeta më rreh, por unë nuk përkulem.
[Chorus]
Jeta s’është bajram, nuk ka muzikë,
Rruga me gjemba, s’ka ndonjë magjikë.
Po prapë çoj kokën, nuk ndalem kurrë,
Se lufta e jetës, është plagë dhe burrë.
[Outro]
E nëse bie, prapë do çohem,
Nga hiri im, si shqiponjë ngrihem.
Se kjo është jeta – nuk ka mëshirë,
Por asnjë stuhi s’ma ndal dashninë për liri.