Higugmaon kag Ayo Ginoo

Usa ka adlaw, nagtan-aw sa kahanginan

Nagpangita sa ginoo, nag-ampo nga giyahan

Sa mga pagsulay ug kasakit sa kinabuhi

Ikaw ang magbabalantay sa tanang mga dalan

Sa ngitngit nga higayan, Igsoon ako magdahom

Gugmang walay kapantay, sa kasingkasing mo, ko nakahatag

Himuon ko ang tanan, mag-serve sa imong ngalan

Sa tibuok nga kalibutan, ako magpasalamat

Sa imo lang ako nakasinati ug kaluwasan

Sa imo lang ko nakasinati gugmang walay katapusan

Dili mapakyas Ang pagkamaayo mo sa among kinabuhi

Ug sa diha lang kami mo dayeg kanimo Ginoo

Walay lain na dapat among sambahon

Kong di ikaw lang

Kalimot ko sa mga kasakit, sunod sa imong landas

Sa mga pangandoy nga nagbukas, ikaw ang rason sa tanan

Ikaw ang akong kasanday, sa panahon nga nanagko

Busa magsul-ob ko sa pagka mapainubsanon

Bisan pa man sa unos, dili nako ikalipas

Kay ikaw ang akong kalinaw, magahatag ug paglaum

Sa imo lang ako nakasinati ug kaluwasan

Sa imo lang ko nakasinati gugmang walay katapusan

Dili mapakyas Ang pagkamaayo mo sa among kinabuhi

Ug sa diha lang kami mo dayeg kanimo Ginoo

Walay lain na dapat among sambahon

Kong di ikaw lang

Ablihan ang mga kasingkasing, sa imong gugma

Hatagan kami sa kahayag, Ginoo nga Walay Sawa

Dalaon ko ang tanan, sa imong ngalan

Kaluwasan ug paglaum, ang akong handum

Higugmaon ka, Ginoo, akong kaluoy

Sa pag-alagad kanimo, akong kapuhap o Dako

Dili manta malimtan, ang tanan nimo nga kaayo

Walay lain na dapat among sambahon, Kong di ikaw lang