Karanlık Gecelerimde Bir Yıldız Aradım

Karanlık gecelerimde bir yıldız aradım,

Kalbimi sustururken içimde fırtınalar vardı.

Düştüm ama kalktım, pes etmedim asla,

Yolumu kaybetsem de bulurum sabahla…

(Verse 1)

Yüzümde biriken hatıralar, ağır gelir,

Bir gülüşün vardı, şimdi kim bilir nerededir.

Zaman dediğin ilaç değil, sadece geçip gider,

Acı hafiflemez ki, sadece insan alışır, der.

Bu şehrin ışıkları kapatır içimin sesini,

Kime anlatsam bilmezler kalbin çökme sebebini.

Dost dediklerim gölge, hep güneşliyken yanımda,

Karanlık bastığında herkes kaybolur bir anda.

(Hook)

Karanlık gecelerimde bir yıldız aradım,

Kalbimi sustururken içimde fırtınalar vardı.

Düştüm ama kalktım, pes etmedim asla,

Yolumu kaybetsem de bulurum sabahla…

(Verse 2)

Belki de kader dedikleri, insanın çizdiği yol,

Ben kaçtıkça daha çok kovalar beni her bir soru.

“Unut” diyorlar ama kolay mı silmek ömrü?

Anılar bırakır insanı, tıpkı yarım kalmış bir öykü.

Kalbim yoruldu belki ama hâlâ ayakta,

Ben acıyı öğrendim, şimdi daha sağlam bu hayatta.

Düşsem de çıkarım, karanlık çöktüğünde bile,

Çünkü en büyük savaş, insanın kendiyle…