Córy Anarchii

Nie w różowych snach, nie w złotych klatkach,

Życie je hartowało, nie spały na kwiatach.

Zmarszczki to mapy, blizny – jak znak,

Że każda z nich przeszła niejedną z dróg i niejedną nocną mgłę jak szlak.

Gosia – ogień w oczach, pierwsza daje gaz,

Kinga śmieje się z burzy: „Dziewczyny, jeszcze raz!”

Karolina cicha, lecz gdy spojrzy – wiesz,

Że za tym spokojem czai się prawdziwy deszcz.

A Ewa mówi: „Świat nam nic nie dał za darmo,

Więc bierzmy, co nasze – asfalt, przestrzeń i gardło.”

Hej! To Córy Anarchii, siostry z wyboru, nie z krwi,

Silniki jak serca – biją nam w rytmie tych dni.

Hej! Gdy noc spada ciężko jak grzech,

Pięć cieni na drodze, a każda na przekór i wbrew.

W domach zostawiły „powinnaś” i „musisz”,

Tu nie ma masek, nikt nikogo nie dusi.

Tylko kask, skóra, zapach benzyny,

I droga, co leczy stare, pęknięte godziny.

Alicja jedzie z tyłu, lecz pilnuje pleców,

Spokojna jak cisza tuż przed hukiem w piecu.

Gdy trzeba – jest skałą, gdy trzeba – jak wiatr,

W jej oczach odbija się wolności ślad.

Gosia krzyczy: „Gaz do końca, aż zabraknie dnia!”

Kinga: „Niech nas niesie noc, niech nas niesie mgła!”

Hej! To Córy Anarchii, wiatr plącze włosy i los,

Nie pytają o zgodę, gdy serce mówi im „wznoś!”.

Hej! Każdy zakręt to bunt, każdy kilometr to znak,

Że wolność ma pięć imion — i każde brzmi jak strzał.

Nie córki czyjeś, nie czyjś cień,

Nie tylko role, nie tylko dzień.

Pięć historii, jeden wspólny dech,

A droga przed nimi nie kończy się… nie.

Hej! To Córy Anarchii, nie zatrzyma ich strach,

Zostawiają za sobą kurz, wątpliwość i piach.

Hej! Gdy świat mówi „usiądź” – one stoją na gaz,

Bo życie zaczyna się wtedy, gdy odważysz się raz.

Pięć motocykli w czerwonym świcie dnia…

I tylko wiatr wie, dokąd jadą… i że wrócą silniejsze niż wczoraj.