Uyan sevgilim

karanlığımı aydınlatan güneşim hoşgeldin

geçmişin ellerini çektin aldın yakamdan

varamadığım yolların ayrımından

yüzün geleceğimi aydınlatır umutlarımdan

bir sokak lambasıyım kapını aydınlatan

bir veda makamıyım tüm acılardan

bir sabah güneşisin tüm umutlarımdan

bir sonbahar günü gördüm seni sıyrıldım savaşlarımdan

sahilde ellerim ellerinde

kalbindeyim ruhum cennetinde

hava kararıyor gözlerinde

tut ellerimi kayboluyorum bu şehrin kasvetinde

sokakta ağlayan çocuklar

geçmişimi fısıldar

bu şehir bu mahalle beni yoruyor

hakkını veremediğim gençliğime ayıp oluyor

sesini esirgeme benden ölüm böyle hissettiriyor

öylesine miydi bakışların

herkes gibi miydi gülüşlerin

sende vazgeçer mi kalbim

o günden korusun rabbim

şimdi sen uyu sevgilim

ben kendimle olan savaşımı kazanmalıyım

iki satır daha yazıp

bu defteri kapatmalıyım

sığmıyor kalbim göğsüme

dilim dönmüyor güzelliğine

sıradan mı bu sözlerim

girde bak kalbime

her zaman üşüten bu yağmur

sanki dur dediğimde duracak

ver elini bu dünyada

ölünce zaten ruhum seni bulacak

adımlarım yavaşladı nefesim duruldu

gelmenin üzerine 7 mevsim geçti

fısıltılarım arşta duyuldu

sanki içimden ölü ruhlar geçti

tükenmez kalemim içimde sen varsın

gecenin bu saati sensizliğime kar yağsın

alma bizi bizden beni senden seni benden

uyan sevgilim uyan güneş uyansın