karanlığımı aydınlatan güneşim hoşgeldin
geçmişin ellerini çektin aldın yakamdan
varamadığım yolların ayrımından
yüzün geleceğimi aydınlatır umutlarımdan
bir sokak lambasıyım kapını aydınlatan
bir veda makamıyım tüm acılardan
bir sabah güneşisin tüm umutlarımdan
bir sonbahar günü gördüm seni sıyrıldım savaşlarımdan
sahilde ellerim ellerinde
kalbindeyim ruhum cennetinde
hava kararıyor gözlerinde
tut ellerimi kayboluyorum bu şehrin kasvetinde
sokakta ağlayan çocuklar
geçmişimi fısıldar
bu şehir bu mahalle beni yoruyor
hakkını veremediğim gençliğime ayıp oluyor
sesini esirgeme benden ölüm böyle hissettiriyor
öylesine miydi bakışların
herkes gibi miydi gülüşlerin
sende vazgeçer mi kalbim
o günden korusun rabbim
şimdi sen uyu sevgilim
ben kendimle olan savaşımı kazanmalıyım
iki satır daha yazıp
bu defteri kapatmalıyım
sığmıyor kalbim göğsüme
dilim dönmüyor güzelliğine
sıradan mı bu sözlerim
girde bak kalbime
her zaman üşüten bu yağmur
sanki dur dediğimde duracak
ver elini bu dünyada
ölünce zaten ruhum seni bulacak
adımlarım yavaşladı nefesim duruldu
gelmenin üzerine 7 mevsim geçti
fısıltılarım arşta duyuldu
sanki içimden ölü ruhlar geçti
tükenmez kalemim içimde sen varsın
gecenin bu saati sensizliğime kar yağsın
alma bizi bizden beni senden seni benden
uyan sevgilim uyan güneş uyansın