Degustacja goryczy

Nieraz gdy z kimś rozmawiam

dopada mnie nagle dylemat

Zamilczeć nic nie mówić

czy podjąć jałowy temat

Czy wylać wiadro lukru nakarmić kogoś słodyczą

Czy jednak powiedzieć prawdę, niech spotka się z goryczą

Kusi mnie jednak kusi być po prostu sobą

Tak Zwyczajnie sobą być

Bo Po co przed kimś za maską mam się kryć

Więc w szczerość uderzyć wolę

​choć brzmieć może ryzykownie,

Gdy wokół sami święci co kłamią tak wymownie

Wokół wokół sami święci

Co kłamią kłamią tak wymownie

Wymownie

niestety cukru nie lubię

Nie znoszę również różowej otoczki

Od tego dostaję mdłości wysypki i białej gorączki

Bo ​Gdy próbuję tak słodzić czuję się dziwnie brudna

Jakby ta cała grzeczność była za bardzo nudna za bardzo za bardzo nudna

Ocieram więc twarz z kurzu zdejmuję tę maskę wesołą

Zaparzam sobie kawę tak czarną

czarną jak smoła

I słucham tego bełkotu choć uszy mi prawie zwiędły

Powinnam dostać medal za moje stalowe nerwy

Lecz ile słuchać można? Tak słuchać ciągle słuchać

Nie lubię monologów W szermierkę wolę ruszać

​Na język cisną się słowa tnące jak ostra brzytwa

To będzie ciekawa rozgrywka, to będzie niezła gonitwa

I Wiem że gdy je wypowiem pęknąć może czyjeś ego,

Bo prawda dla wielu to coś...

Coś skrajnie niebezpiecznego

Skrajnie niebezpiecznego

Cóż jednak

​Niejedną batalię w swym życiu

W swym życiu już przeżyłam

Choć rzadko to była rozmowa – raczej to była tępa piła

Bo gdy chwytam za merytorykę i za twarde argumenty

w zamian dostaję pyskówkę i tanie sentymenty

​Nie będę tu prawić o „elokwencji” tamtej pewnej chwili

Bo rozmówca niestety miał wdzięk... wdzięk jadowitej żmiji

Gdy rzucał we mnie słowami tym błotem i gównem o ścianę

Czułam jak krew burzy się we mnie– to było wręcz niesłychane

​On myślał że to salony że to światowa estetyka

Że płynie w elokwencji niestety koślawo utyka

I Solił swoje mądrości z miną wielkiego stratega

Choć merytoryka u niego kuleje i ślepo biega

​To miała być szermierka finezyjne cięcia i pchnięcia

Lecz on zamiast floretu, używał młotka bez pojęcia

Chciał pieprzyć o wzniosłościach o duchu i o formie

Jedyne co mu wyszło to pieprzenie w stałej normie

​gdy on tak dalej perorował gubiąc wątki i sensy

Ja włączyłam dyplomację – mój pancerz najskuteczniejszy

Mój stoicyzm – mur chiński o który on głową tłukł

Nie dałam mu satysfakcji - bym poczuła nerwowy huk

​Bo po co psuć tą zabawę swoim własnym wzburzeniem

Lepiej skwitować ten bełkot wymownym milczeniem

kiwnęłam więc głową lekko z gracją godną królowej

Zamykając bez słowa rozdział tej męki męki jałowej

​On został tam z pieprzeniem, z tą solą z tym marudzeniem,

Ja wyszłam tak spokojnie– ze swoim własnym cieniem.

Bo elokwencja prawdziwa tam właśnie bierze miarę,

Gdzie mądry wie, kiedy przestać... nie karmić głupca darem.

Nie nie nie nie karmić głupca darem

I Tak skończyła się moja degustacja goryczy

Gdzie język nie płynie lekko lecz w bełkocie syczy

Gdzie język nie płynie lekko nie nie nie

Lecz w bełkocie syczy

Syczy syczy syczy

W bełkocie syczy