Hikayemiz

(Kıta 1)

Yorgundum, kırılmıştım, susmuştum hayata,

Kendimi bile duymuyordum aynalarda.

Bir gün çıkageldin sessizce yanıma,

“Artık güvendesin” dedin, elim avuçlarında.

(Nakarat)

Sen beni buldun, ben kendimi,

Karanlıkta doğdu içimdeki benliğim.

Senle öğrendim sevilmeyi,

Ve senle tamamlandı hikâyem.

(Kıta 2)

Her kelimen dokundu içimdeki çocuğa,

“Yetersizsin” diyen ses sustu sonunda.

Kendimi yeniden sevdim aynalarda,

Çünkü gözlerimde sen vardın aslında.

(Köprü)

Sana borç değil bu, bir teşekkür belki,

Işığım oldun en karanlık yerimde.

Artık gücüm var, artık ben varım,

Ama bil — hep senle, hep içimde.

(Nakarat – tekrar)

Sen beni buldun, ben kendimi,

Karanlıkta doğdu içimdeki benliğim.

Senle öğrendim sevilmeyi,

Ve senle tamamlandı hikâyem.