Stań przed lustrem

Stań przed lustrem, po prostu stań

Nie wciągaj brzucha, nie licz tych kłamstw

Zmarszczki to mapa, włosy to wiatr

Spójrz sobie w oczy – to twój cały świat.

Widzisz go? Tego, co w każdą noc

Tulił twój lęk, gdy brakowało sił?

To jedyny świadek, gdy opadał kurz

To jedyny ktoś, kto z tobą naprawdę był.

Wróć do domu, serce od lat czeka na twój krok

Wróć do domu, zanim znów otuli ciebie mrok.

To nie egoizm, to najwyższa sprawiedliwość jest

Położyć dłoń na piersi i zatrzymać ten bieg.

Przepraszam, że kazałem ci tak długo czekać

Na miłość, której szukałem u obcego człowieka.

Byłeś sędzią surowym, katem bez win

Rozdawałeś serce, w zamian nie brałeś nic.

Przepraszałeś, że żyjesz, że czujesz zbyt mocno

A dom twój płonął, choć budowałeś go z troską.

Pomyśl o dziecku, którym byłeś przed laty

Mały człowiek, co ufał, nie szukał zapłaty.

Czy pozwoliłbyś komuś tak ranić go dziś?

Więc czemu sam sobie tak robisz, by nie móc dalej iść?

Kiedy wszyscy odejdą – a ludzie odchodzą, wiesz?

Zostaniesz ty, twój oddech i ten deszcz.

Możesz mieć wroga pod jednym adresem

Albo przyjaciela, co ukoi twój wrzesień.

Zasługujesz na ramię, co utuli twój strach

Zasługujesz na dłonie, co otrą twój płacz.

Wróć do domu, serce od lat czeka na twój krok

Wróć do domu, zanim znów otuli ciebie mrok.

To nie egoizm, to najwyższa sprawiedliwość jest

Położyć dłoń na piersi i zatrzymać ten bieg.

Przepraszam, że kazałem ci tak długo czekać

Na miłość, której szukałem u obcego człowieka.

Twoje ramię – bezpieczna przystań.

Twoje oczy – prawda tak czysta.

Nie poprawiaj włosów.

Nie szukaj winy.

Wróć.

Po prostu wróć.