[Intro: 50s] [No Vocals] [Style: Light, rhythmic Vibraphone. Steady, wooden Marimba pulse. Sharp woodblock hits. Like a mechanical toy. Dry and clear] Basia — karlica z trzeciej ławki — opowiada swoją historię. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie jej fizyczne ubóstwo, odróżniające Basię od nas — całkiem wyrośniętych karzełków. Znacie tę wyliczankę imion? Imiona. Bez czułości, tak dla porządku. Powinny przypominać kostiumy na szkolnej zabawie — Zorro z plastikową szpadą, dwóch kowbojów, Araba, wróżkę i Basię — bez kostiumu — śmieszną i smutną. [Instrumental Break: 45s] [Style: Fast Vibraphone trills. Rhythmic Marimba. Brittle and cold. Like a music box running out of energy] Kochała — stąd smutek, a obiekt miłości o pół metra wyższy i do tego prymus. Popularny układ rumieńców brzyduli i wzgardliwych spojrzeń szkolnego playboya daje się rozwiązać z pomocą lektury. Basia czyta chętnie. Już znalazła nazwę — „platoniczna miłość”. To pozwala kochać i być obojętną. Oto fotografia — Basia absolwentka. Znów grymas na twarzy, choć powód już inny. Z poziomu karlicy łatwiej jest dostrzegać pokraczności miejsca, w którym przyjdzie żyć. Tak niedoskonałość zdobywa przestrzenie. Fotograf się spieszy, klasa się rozchodzi. Pozostaje Basia w skrzepłej perspektywie szkolnych schodów — odlanej z betonu, ciężkiej metaforze wieku dojrzałego. [Instrumental Break: 50s] [Style: Slow Marimba rhythm. High-pitched, sparse toy-bell chime. Static stillness. Only the wooden ticking remains] Co było potem? Basia nagle milknie. Nie chce opowiadać. Jej drobna historia została wessana przez znane wypadki — codzienny dziś temat szkolnych wypracowań. A może nie było Basi. I drewnianych ławek jak z najlepszych książek. Nie było długopisów, białych kołnierzyków, kwiatów z krepy, zeszytów w ceratowych bluzkach. Nawet gołąb z papieru, choć był przylepiony do powierzchni szyby, zwyciężył martwotę — poleciał przez okno. Dawno go nie widać. [Outro: 60s] [Style: The instruments slow down to a single hit every 5 seconds. Absolute dry acoustics] Pozostały tylko nasze kruche ręce. Drżą przed napisaniem wciąż pierwszego — A.