Untitled

YORDU BU HAYAT BENİ – Zafer

Nakarat Sabah kalk işe git, yine aynı yollar, Dört otobüs değiştir, bitmiyor bu yıllar. Otobüste uyurum, otobüste uyanırım, Yordu bu hayat beni, yine de dayanırım.

Verse 1 Saat çalmadan açılır gözlerim her gün, Hayaller cebimde ama yollar çok uzun. Karanlıkta çıkıyorum, güneş doğmadan, Ekmeğin peşindeyim, yılmadan, usanmadan.

Bir otobüs, iki otobüs, sonra üçüncüsü, Dördüncüde kaybolur yorgunluğun sesi. Camdan dışarı bakar, düşünürüm bazen, Bu kadar yükü insan nasıl taşır dersin?

Nakarat Sabah kalk işe git, yine aynı yollar, Dört otobüs değiştir, bitmiyor bu yıllar. Otobüste uyurum, otobüste uyanırım, Yordu bu hayat beni, yine de dayanırım.

Verse 2 Atölyede ter döker ellerim sessiz, Kimi gün umutlu, kimi gün kederliyiz. Ama bir kardeşim var, adı Vikenti, Adam gibi adamdır, dostluğun kıymeti.

Ustabaşı değil sadece, gönlü de güzel, Zor günlerde yanımda oldu hep özel. Allah razı olsun senden kardeşim benim, Bu dünyada unutulmaz yaptığın iyiliğin.

Kapanış Belki bugün zor geçer, yarın daha güzel, İnsan dostuyla güçlü, insan dostuyla özel. Düşsem de kalkarım, adım Zafer çünkü, Hayat yorsa da beni, pes etmek yoktur.

Son Allah razı olsun Vikenti kardeşim, Bu rap sana gelsin...