Pusula

Sen gökyüzünün en mavi katı

Ben yerin yedi kat altı, zifiri karanlık

Senin kanatların var, rüzgara dost

Benim ayaklarımda zincir, paslı ve artık.

Aynı şehre yağan yağmur bile ıslatmaz ikimizi

Sen gökkuşağı beklersin, ben fırtına öncesini

Dokunsam yanar ellerim, sussam çürür içim

Bu hikayenin sonu yok, başı bile yok niçin?

Arada dağlar yok, uçurumlar yok aslında

Görünmez duvarlar var tam şuramızda

Ne yapsam yıkılmıyor, ne etsem geçilmiyor...

Senin saatin hep yarına kurulu,

Benim zamanım dünlerde durdu.

Sen doğru limandasın, bembeyaz yelken,

Ben rotası kayıp, batık bir gemi çekerken.

Senin saatin hep yarına kurulu,

Benim zamanım dünlerde durdu.